Kırıldım

Çok zamansız düştü yüreğimin derinine,
İçimde sessizce büyüttüm o kıvılcımı.
Kimse bilmedi geceler verdiğim savaşı,
Sabırla kurdum yarınlara açılan yolu.

Kırıldım, çok savruldum nice fırtınalarda,
Yine de umudu sakladım avuçlarımda.
Düştüm, öğrendim yeniden ayağa kalkmayı,
Yaralar öğretti biraz da insan olmayı.

Karanlık, en yalnız anımda yanımda kaldı,
Sessiz dualarımda hep bir ışık saklıydı.
O zaman anladım gerçek zaferin sırrını,
Önce insan aşmalı içindeki o hüznü.

Ne alkış peşindeydim ne de övgü bekledim,
İşte benim ödülüm yürüdüğüm bu yoldu.
Kalbim yoruldu, bazı zamanlar sessiz durdu,
Yine de inancım hiç vazgeçmedi benden hiç.

Biliyorum; her bitiş yeni bir başlangıçtır,
Küller içinden yine doğar umut ve sevinç.
Tek bir kıvılcım yeter yüreğe dokunmaya,
Zafer, insanın kendini tanımasıdır ya.


Hakkı Kalabalık 11011988