4
Yorum
13
Beğeni
5,0
Puan
63
Okunma
Rüzgâr, adımı bilmeden geçti içimden,
Sessiz dallarda bekledi eski bir mevsim.
Bir umut, avuçlarımda ince bir serçeydi,
Uçtu göğe geriye kaldı gülümseyen resmim.
Gece, yıldızlarını usulca suya bıraktı,
Ay, kırık düşlerimi gümüşle onardı.
Sabah, ilk ışığında yeniden filizlendim.
Çünkü en uzun yollar bile umutla varıldı.
5.0
100% (5)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.