Değerli KarakAş. ___
Bu dörtlükler, adeta küllenmiş bir yangının içinden yükselen son kor gibi yanıyor. Şair, zamanın akışına rağmen silinmeyen acıyı, “mazinin silinmez izi” ve “sönmez nara” gibi imgelerle öyle derin bir yerden yakalıyor ki, okurken insanın kendi yaralarına dokunuyor.
En çarpıcı yanı, umutsuzluğu romantize etmeden, mertçe ortaya koyması: “Mert olan gizlemez içindeki koru.” Ne yalan baharlarla avunuyor ne de acıyı süsleyip püsleyip hafifletiyor. Tam tersine, hüznü olduğu gibi, çıplak ve onurlu bir şekilde ortaya döküyor. “Gönülde saklıdır o derin sızı” dizesi ise âdeta bir itiraf; en gizli, en mahrem acıyı bile kelimelere sığdırıyor.
Dil çok akıcı, kafiye ve ritim doğal, ama asıl gücü imgelerin vuruculuğunda: “Küllenen yangından kor kalır cana”, “kalemin ucuyla kazınır yara”, “gözlerin ardında hüzne boyanır”... Her biri ayrı bir hançer gibi saplanıyor kalbe.
Kısacası; modern Türkçe şiirde nadiren rastlanan, eski divan tadıyla günümüz acısını harmanlayan, samimi, derin ve gerçekten “içten” bir ağıt bu. Okuyanı hem hüzünlendiriyor hem de “işte bu kadar içten söylenir aşkın acısı” dedirtiyor.
Eline, yüreğine sağlık. Gerçekten güzel, gerçekten vurucu. 🔥