Yine sustum, kelimeler boğazımda düğüm düğüm,
Senden kalan boşlukta yankılanır yorgun sesim.
Gözlerimde bıraktığın o son bakışın gölgesi,
Şimdi içimdeki en karanlık, en sessiz nefesim.


Hangi mevsimden kalma bu üzerimdeki kış?
Dönüşü olmayan bir bilet almış gibiyim kendime.
Varlığın bir heceydi, yokluğunsa koca bir ömür,
Şimdi hangi duaya sığınsam, hasretin gelir önüme.

Adını sildim sandığım her gecede, bir harf daha eklenir,
Senden sonra zaman, sanki bir kum saati hapsi.
Yalnızlık, bu kalabalık şehirde en sadık yoldaşım,
Sensizlik, boğazıma dizilen o en acı sancı zehri.

Aynalara küstüm, içimdeki o çocuğu büyütürken,
Kendi sesim yabancılaştı, kendi evim artık uzak.
Bir harita çiziyorum, yönü sana çıkmayan,
Dönüşüme engel, kurduğum bu son, en derin tuzak.

Yıllar ağır bir yük gibi bindi omuzlarıma aniden,
Takvim yaprakları düştükçe azalıyor benden kalan.
Bir yara ki, kabuk bağladıkça kanayan.
Bu sızı, ne bir merhemle ne de bir sözle sönmüyor.

Hayal kırıklıkları biriktirdim, raflara dizili,
Her birinde senin bir veda edişin saklı.
Şimdi sorsalar "neredesin?" diye, yerim belirsiz,
Ben, senden arda kalan o ıssızlığın en haklı tarafı,

Gökyüzü bile gri artık, yıldızlar küsmüş geceye,
Sanki her yanan ışık, biraz daha yakıyor içimi.
Yazdığım tüm dizeleri sana düğümledim bilmeden,
Şimdi kördüğüm oldu, terk ettiğin bu seçimi.

Büyümeden yaşlandım, ayrılığın o tozlu yollarında,
Gençliğim, sana uzanmaya çalışırken solup bitti.
Hani "bir gün döner" dediğim o boş umutlar,
Sessizce bir gölge gibi, senden sonra silinip gitti.

Şimdi hangi kapıyı çalsam,
Ardında yokluğun çarpar yüzüme
Hangi sokaktan geçsem,
Gölgen silinmiş yerlerden.
Kalbimdeki kilitler paslanmış, anahtarı yerin yedi kat dibinde,
Bıraktığın o enkazı, kendim topladım dünlerden.

Bir vedaydı yaşanan, ama sonu hiç gelmeyen,
Bir rüyaydı görülen, ama uyanınca bitmeyen.
Sen özgürlüğüne koştun, bense tutsaklığımda,
Kendi kalbimin enkazını, ellerimle terk etmeyen.

Hayat, bana ilk gördüğüm gibi olmadığını öğretti,
Büyük hayallerin, nasıl da küçük bir sızı olduğunu.
Şimdi sadece ben ve içimdeki o suskun fırtına,
İşte bu, senden sonra yaşadığım terk edilişin sonu.

Hoşça kal, demeye dilim varmıyor belki ama,
Seni kalbimden, en ücra köşelerden kovuyorum.
Bugün anlıyorum ki, senden kalan tek miras;
Seni unutmak için, kendimi her gün yoruyorum.

Cemre yaman