10
Yorum
18
Beğeni
5,0
Puan
119
Okunma
Kim derdi ki bir gün
yalnız kendi kalbimin değil,
ekmeğini ikiye bölen çocuğun
gülüşünü de taşıyacağım cebimde.
Kim derdi ki bir gün
geceyi yaran bir lokomotif düdüğü
bir annenin duasına karışacak,
bir işçinin nasırlı avucunda
güneş yeniden doğacak.
Kim derdi ki bir gün
taş duvarlardan daha sert görünen zaman
bir fidanın inadıyla çatlayacak,
meydanlara umut ekeceğiz
yağmur beklemeden.
Kim derdi ki bir gün
korkuyu değil,
yan yana duran omuzları çoğaltacağız;
bir lokmayı, bir türküyü,
bir yarını paylaşacağız.
Kim derdi ki bir gün
göğe bakan çocuklar
yalnız kuşları değil,
özgürlüğü de sayacak parmaklarıyla.
Kim derdi ki bir gün
hiç kimse,
hiç kimsenin açlığına alışmayacak;
bir ekmek kadar sıcak,
bir su kadar temiz olacak insan.
Ve o gün,
adını büyük harflerle yazmayacak tarih.
Çünkü tarihi
bir kahraman değil,
birlikte yürüyen milyonların ayak sesi yazacak.
İşte o gün,
sevda yalnız iki yürek arasında değil;
sokaklarda, tarlalarda, atölyelerde,
aynı gökyüzünü paylaşan insanların
bitmeyen türküsü olacak.
Hikmet Metin Çavdar
5.0
100% (14)
Şiirin sahibi
Şiirin sahibi
Şiirin sahibi
Şiirin sahibi
Şiirin sahibi
Şiirin sahibi
Şiirin sahibi
Şiirin sahibi
Şiirin sahibi
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz
