Sana sadece şiirler yazmadım...
Yazıpta gönderemediğim,
Sayfaları gözyaşıyla ıslanmış mektuplarım var.
Her mısrada, her satırda kendimden bir parça bıraktım.

Adını kalbimin en sessiz yerine gömdüm.
Resmini göğsüme kazıdım.
Rüyalarımda elinden tuttum.
Sarılıp alnına buseler kondurdum.
Kokunu ciğerlerime kadar çektim.

Dualarımın en başına seni koydum.
Secdede ilk senin adın geçti dilimden.
Umutlarımı kalbimin en güzel odasına sakladım.
Anahtarını da sana verdim.

Sen ise...
Bana inanmadın.
Bütün bu ölümüne sevgimi,
Bir söz kadar hafif,
Bir rüzgâr kadar geçici sandın.

Kalbine kalbimden sevgiler bıraktım.
Yorulan ruhuna Anka kuşlarıyla umut yolladım.
Yaralarını sarmak için kendi kanadımı yırttım.
Ama sen görmedin.

Ben seni kimsenin sevmediği kadar sevdim canım...
Ölümüne sevdim.
Nefesim yettiği yere kadar,
Yüreğim dayandığı yere kadar sevdim.

Şimdi dargınım...
Sana değil.
Seni anlamayan zamana dargınım.
Bizi anlamsızlaştıran suskunluğa dargınım.

Bir gün anlarsın belki...
Bir mektubum eline geçer,
Bir şiirim gözüne takılır.
O zaman anlarsın ki,
Seni seven biri vardı.
Ve o, senin için öldü.
Dinçer Dayı