0
Yorum
1
Beğeni
0,0
Puan
23
Okunma
Kuytuda bir kedi kalıyor, bir de sıfırın o korkunç beyazlığı.
Sonra bir rüzgâr geçiyor o saatsiz taşradan,
Üstümüzde o kibirli, o sökülmüş rütbeler.
Toprak, o en sadık ve en dilsiz terzi,
Dizlerini dikiyor bu yırtık hikâyenin.
Ceketlerimizin ceplerinde unuttuğumuz o mühürlü kağıtlar,
Şimdi bir yağmur damlasıyla silinen mukaddes yalanlar.
Ne kalıyor geriye o telaşlı çarşambalardan?
Bir kedi tırmığı kadar sığ,
Ölüm kadar derin bir sessizlik.
Eksiliyor dünya, evet, her nefeste biraz daha tenhalaşıyor.
Sıfırın beyazlığında kayboluyor o yaldızlı birler.
Avucumuzda kalan tek şey,
Hiç başlamamış bir salı gününün gölgesi.
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
