Gönül feryat eder, durulmaz sular,
Geceler uykumu böler, yaralar.
İchimde dinmeyen bir fırtına var,
Kime ne diyeyim, dilim varmıyor,
Gözlerim kapıda, aklım ermiyor.

Aşkın ateşine düştüğüm günden,
Bir haber gelmedi o nazlı yardan.
Koptu bağım, koptu ömür kervandan,
Gözümün yaşları dinmek bilmiyor,
Ayrılık acısı içten gitmiyor.

Sevda dedikleri kor bir kuyuymuş,
İçenler canından geçer uyurmuş.
Meğer bu dünyanın kahrı buymuş,
Kimse bu feryadı duyup gelmiyor,
Gözümden hayalin çekip gitmiyor.

Yürürüm yollarda gölgem yorulur,
Bir gün bu gençliğin hesabı sorulur.
Yaralı sineme tuzlar basılır,
Tabipler yaramı sarıp sarmıyor,
Lokman Hekim bile derman vermiyor.

Gurbet ellerinde kaldım çaresiz,
Bir garip kuş gibi, sessiz, kimsesiz.
Yandım kül olsam da yandım nefessiz,
Kimseler halimi sorup bilmiyor,
Ağlasam gözümün yaşın silmiyor.

Cehennem dedikleri göğsümün içi,
Bilmem bu kaderin bana ne gücü?
Çektiğim çilenin yoktur hiç ucu,
Şu karanlık gece sabah olmuyor,
Boş kalan ellerim yarsız dolmuyor.

Aşık dediğin hiç böyle mi solar?
Gözleri dalar da yollara bakar.
Bu dert beni alır mezara koyar,
Yarsız bu dünyada yüzüm gülmüyor,
Ecel gelse bile canım ölmüyor.