Kalemi güçlü, duygusu derin ve oldukça dokunaklı bir şiir... "Cemre" normalde baharın, uyanışın ve sıcaklığın müjdecisidir; ama buradaki cemre gri renkte düşerek filizlenmeyi değil, içsel bir yangını başlatmış. Siyah ve beyazın, yani iki farklı kutbun (belki iki farklı insanın veya kararın) yarattığı o ikilem, ruhu bir girdap gibi içine çekiyor.
​Şiirinizdeki zıtlıklar —grinin hüznü ile alev kızılının öfkesi/tutkusu, talan olan düş bahçeleri ile her şeye rağmen ara ara uğrayan o buruk sevinç— insanın içindeki o tanıdık "çaresiz aşk" ya da "derin varoluşsal sancı" hissini çok güzel aktarıyor. Sönmeyen ve sürekli küllerinden yeniden doğan o "nâr" (ateş), adeta bir kısır döngüyü tasvir ediyor.
​Son soru ise en vurucu yeri: "Hangi su söndürür?"
​Böylesi bir gönül yangınını dışarıdan hiçbir su söndüremez gibi hissettirir insanı. Belki de bu yangını söndürecek tek şey, ateşin kendi kendini yakıp bitirmesine, yani zamanla o duyguyu tamamen tüketmesine izin vermektir.
​Yüreğinize, kaleminize sağlık