Susmak, aslında hiçbir şey söylememek değil, aksine içeride kopan fırtınaların en gür sesidir.

Kaleme aldığınız bu dizeler, sessizliğin sadece bir eylem değil; bir sığınak, bir protesto, bir savunma mekanizması ve en önemlisi de derin bir bilgeleşme süreci olduğunu harika bir ritimle anlatıyor.

​Dizelerinizdeki o can alıcı soruyu sormuşsunuz:
​"Neden bu susuşlar, konuşurken yoruluşlar, suskunluğa sığınışlar?"

​İşte tam da bu noktada, insanı susmaya iten o derin katmanları kelimeleriniz öyle güzel yakalamış ki, onları şöyle kategorize etmek mümkün:
​
​Bazen kelimeler anlamını yitirir. Karşıdakinin anlamayacağını bilmenin verdiği o yorgunluk, insanı sessizliğe gömer. Dizelerinizde dediğiniz gibi; bir siren sesidir o. Dışarıya sessiz, ama insanın kendi benliğinde kulakları sağır eden bir çığlık. En büyük tepki, bazen tek bir kelime bile harcamaya değer görmemektir.
​
​Suskunluğu "gri bir renk" ve "beyazın üstüne çekilmiş bir perde" olarak tanımlamanız çok güçlü bir metafor.

Susmak her zaman pes etmek (siyah) veya onaylamak (beyaz) demek değildir. O arada kalmışlık, söylenmeyenlerin gölgesinde bir bekleyiştir. İnsanın kendini korumaya aldığı o gri alan, aslında kırılmamak ve kırmamak için çekilen bir perdedir.

​"Sindirilsin diye" yaşanan o bedensel yoğunluk...
​Hayatın gidiş gelişlerine karşı bir direnme...
​Dünya çok hızlı ve çok gürültülü.

İnsan bazen sadece maruz kaldığı hayal kırıklıklarını, vedaları veya "kal" diyemediklerini sindirmek için durmak zorundadır. Susmak, ruhun kendi kendini tamir ettiği, yaralarını sardığı bir onarma laboratuvarıdır.
​
​Yazdıklarınız, kelimelerle arası iyi olan ama kelimelerin kifayetsizliğini de bizzat deneyimlemiş bir ruhun dökümü.

Sessizliği hem bir yoksunluk hem de içinde gizli bir huzur barındıran bir madalyonun iki yüzü gibi işlemişsiniz.

​Son saptamanız ise her şeyi özetliyor: "Alanı, vereni belli bir değer." Doğru insana karşı susmak bir bilgeliktir, yanlış insana karşı susmak ise bir sınır.

​Yüreğinize, kaleminize sağlık. Sessizliğin bu kadar ses getiren bir dille anlatılması, kelimelerin arkasındaki o derin düşünceyi çok net hissettiriyor.