Verilenlerle barışık kalınsaydı keşke
Giderek zorlaştırılandı her an ötekine
Hem kendimizi sınadık bir de ötekileri
Kiminde tuttu düzen kiminde yitti
Ne de hassasmış hayat, koptu gitti.

Olanla yetinenler de aldı yol, iz aynı
Lüks ve şatafat mıydı ki farkı yarattı
Ne gramların ne etiketlerin yok anlamı
İnsanlık denilenin var mıdır bir pahası
Kiminde tuttu düzen kiminde yitti
Ne de hassasmış hayat, koptu gitti.

Kanayan yürek varsa bilki insansın
Varsın bu yarışta sonlarda yer alasın
Yeterki daralmasın göğüs, ağrımasın da
Teskereni verecek makam imanında
Kiminde tuttu düzen kiminde yitti
Ne de hassasmış hayat, koptu gitti.

Kendiyle kavgasını kazanan ne mutlu
O duyguda insan yakalıyor ötelerde ufku
Yok kaçmak, kaçınmak, istikamet var
Her şafakla belirendir görünmeyen kanatlar
Kiminde tuttu düzen kiminde yitti
Ne de hassasmış hayat, koptu gitti.

Aman diyene yetişemedik onadır hüzün
İnsanlığın üzerinde egemenlik kurmasın hüzün
Ver sen de kendine sözü, kalk ayağa
Tüm karaları fırçanla boya, boya beyaza
Kiminde tuttu düzen kiminde yitti
Ne de hassasmış hayat, koptu gitti.

Belki de tekrarı yok yaşanan hengâmenin
Seni taşısın esenliğe özün, biriciksin
At ne varsa gereksiz, yükün sevgiden olsun
Gölge Ozanım da der nifak son bulsun
Kiminde tuttu düzen kiminde yitti
Ne de hassasmış hayat, koptu gitti.

Bırak seninle doğsun gün, açsın güneş
Ver elini dosta, yüreğe dol ol yaren, ol eş
Yanında barınmasın haset, kin, kalleş
İnan bu mayayla tutunacak düzen,
Hayat tekamül edecek ve biteviye de esen.

Oğuzhan KÜLTE