Yek hebû, yek tune bû,
Dinya hemû zarok bû.
Jiyana wan qedekê bû.
Ez çîroka bêkesim.

Me digot bi biratî,
Ev e rêya aşitiyê.
Dil û ceger şewitî.
Ez çîroka bêkesim.

Ew gotin ji zarokan,
Helbestiya çîrokan.
Ew do hebûn, îro ka?
Ez çîroka bêkesim.

Di destê me de şekir,
Li mirovan belav dikir.
Bav û kalan xêr dikir.
Ez çîroka bêkesim.

Li çiyan kulîlk vebûn,
Tunebûn û hebûn.
Bi dar û gulan şad dibûn.
Ez çîroka bêkesim.



Masal

Bir varmış, bir yokmuş,

Dünya hep çocukmuş.

Onların ömrü bir yudummuş.

Ben kimsesizlerin hikâyesiyim.

Biz kardeşlik derdik,

Barışın yolu budur derdik.

Yürekler ve ciğerler yandı.

Ben kimsesizlerin hikâyesiyim.

O sözler çocuklardan kalmış,

Masalların ezgisi olmuş.

Hani onlar vardı, şimdi neredeler?

Ben kimsesizlerin hikâyesiyim.

Elimizde şeker vardı,

İnsanlara dağıtırdık.

Babalara, dedelere iyilik ederdik.

Ben kimsesizlerin hikâyesiyim.

Dağlarda çiçekler açardı,

Yoklukla varlık bir aradaydı.

Ağaçlarla, güllerle sevinç içinde yaşanırdı
.
Ben kimsesizlerin hikâyesiyim.