Sende Yan
​
Canhıraş rüzgârı esti kapıda,
Binlerce köpek kan kokusu aldı karanlıkta.
İrfandı, aydınlıktı elde tutulan meşale,
Mesele konuşulmadı, imdat eyledi nefesler.
​
Sen de yan kör zalim, cahillik içinde!
​
Canfigan korkular sardı tribünleri,
Ellerinde sopalar vardı sallanıp duran.
Güçler eşit olmalıydı, silahlar denk;
Nerede kaldı silahların eşitliği kuralı?
​
Sen de yan kör zalim, fitneler içinde!
​
Hangisi desem bilemedim, ayıramadım;
Nesimi’yi, Muhlis’i, Metin’i, Hasret’i diğerlerinden...
Hepsi can, masum, sanatkâr, ressam;
Ne istediniz zavallılardan pezevenkler?
​
Sen de yan kör zalim, karanlık içinde!

​Sûz-ı cân eyledi içeriden dışarıya,
Yangınlar körüklendi dilden dinine.
Ne Allah’sızmışsınız, din iman nerede?
Ne istediniz küçücük masum çocuklardan?
​
Sen de yan zalim, cehennem içinde!
​
Öldürmekle biter mi düşünceler?
Zorbalıkla yürür mü imanın nefesi?
Hani nefsin, hani şeytanla mücadelen?
Pisi pisine yaktın küçücük mazlumları.
​
Sen de yan zalim, çukurlar içinde!
​Ahmet der ki dost elinden yüzüm gülmez,
Düşman benden öteye varmaz.
Zulümle yaşayan rahmete ulaşamaz,
Bir vakit ölürsün, koyarlar seni de toprağa.

​O zaman...
Sen de yan zalim, vuslat gecesinde