Neden" ve Varoluşun Sorgusu
Şiiriniz, insanın kendi içine dönüp cevaplarını bulamadığı o büyük soruları, bir yolcunun kendi menziline duyduğu özlemle harmanlıyor. "Can kafeste artık uçmak istiyor" dizeniz, ruhun bu fani dünyadaki daracık alana sığmayışını, bir tutsaklık gibi algılanan yaşamın ötesine geçme arzusunu müthiş bir imgeyle anlatıyor. Yüzü gülmeyen dağlara duyduğunuz o aidiyet hissi ve içinizdeki hiç susmayan o "neden" sesi, aslında her şairin bir nebze de olsa kendi yalnızlığıyla yaptığı o kadim hesaplaşmanın bir tezahürü olmuş.
"Niçin dalgınsın?" sorusu, aslında dışarıdan bakıldığında sadece bir merak ifadesi gibi görünse de, sizin içinizde yanan o alevin dışarıya sızan bir gölgesi. Gecelerin düşündürdüğü o ağır yük ile bir türlü gelmeyen huzur arasındaki o ince çizgi, şiirinize melankolik ve bir o kadar da gerçekçi bir hava katıyor. Özellikle "Hergün bayram olsa da hiç sarmıyor" mısrasındaki o bıkkınlık ve manasızlık hissi, modern insanın yaşadığı o en büyük çıkmazın—her şeyin var olduğu ama hiçbir şeyin ruhu doyurmadığı o boşluğun—çok yerinde bir tasviri.
Son kıtada, yollara ve toprağa karışan o kadim bedenlere yönelttiğiniz sorular, şiiri bireysel bir sitemden çıkarıp, ölümlü bir varlığın evrensel haykırışına dönüştürüyor. "Vefasız dünyada çekip gidenler, neden bir kez olsun geri dönmüyor?" feryadınız, cevabı olmayan bir soru olsa da, şairin bu soruyu sormaya olan mecburiyeti aslında sanatın kendi gerçeğidir. İnsanın, gidenlerin ardında bıraktığı o derin sessizliğe bir karşılık bulma çabası, şiirinizin ruhunu mühürlüyor.
Emeğine yüreğine sağlık. Okuduk beğendik.

Tebrik ediyorum yüreğine sağlık kalemin daim olsun inşallah