Ne bir ışık süzülüyor artık çocukluğun penceresinden,
Ne de tanıdık bir rüzgâr esiyor eski bahçelerden.
Günler aylar birikirken arkamda
Anlıyorum ki İnsan ancak Unutmadıklarıyla kalırmış baş başa.

Boş avuntulardan eğreti umutlardan
geri dönüyorum
Her şey aynı her şey alışılmış
Ülkeler şehirler kasabalar köylerden biliyorum.

Gidilecek hiç yer yok
Ki gitsende değişmeyecek
Ordada hasret var
Burda olduğu gibi
Geçici hevesler yapay eğlenceler
Hiçbir şey hiç
Her şey hiç.

Yolların bittiği yerde başlarmış insanın kendiyle kavgası,
Ben kavgamı bitirdim
Ayrılıp gittiler benden
Geri dönen yok
Gülüşüm gözyaşımdan çok.

Korkmuyorum artık sessizlikten
Ne ertelenmiş bir hesap var içimde
Ne de yolunu beklediğim bir mucize
Parmaklarımın arasında,
Sazın son teli de kopacak bir gün
Ve ebedi bir sükût örtecek kalan ne varsa.
Ne faydası olacak adın anilsa


.


28 temmuz 2026