Anadolu’nun bağrından kopan o sessiz ama derin feryadı, dizelerinde öylesine çarpıcı bir gerçeklikle işlemişsin ki, okuyan her gönül kendi köyünün sızısını bir kez daha duyuyor. Bacası tütmeyen ocaklardan mezarlardaki o sahipsiz taşlara kadar, bir devrin ve bir kültürün nasıl yıkılıp gittiğini yüreğimize nakşediyorsun.
Köyü yılanlara, çiyanlara ve baykuşlara bırakıp büyük kentlerin varoşlarına sürüklenen o mahzun ruhları anlatışın, sadece bir gözlem değil, aynı zamanda toplumun vicdanına tutulmuş bir aynadır. Öz yurdunda esir düşen o dik başların hüzünlü hikâyesi, dizelerinde tarihe bir not gibi düşülmüş.
Toprağın suya, insanın ise o eski sıcaklığa duyduğu hasreti; "yolcu edilen son kuşlar" imgesiyle öylesine naif bir hüzünle birleştirmişsin ki, her mısra okuyanın ruhunda derin bir iz bırakıyor. Bağın bahçenin viran oluşu, aslında bir dönemin ve bir medeniyetin kaybedilişinin en çıplak ifadesi olmuş.
Çarpık düzenin ve o düzenin yandaşlarının insafsızlığına karşı, kalemini bir kalkan gibi kullanman gerçek bir gönül duyarlılığıdır. Yaşanan bu toplumsal dramı böylesine güçlü ve edebi bir dille gelecek kuşaklara aktarman, ozan duruşunun ve vicdanlı kalemin en kıymetli nişanesidir.
Emeğine yüreğine sağlık. Okuduk beğendik.