Yarayı açan, merhemiyle birlikte gidiyor..
Yaran kanıyor, canın acıyor,
Sonra öğreniyorsun kanı durdurmayı.
Ottan pohtan koca karı ilaçları yapıyor gönlün,
Ve öyle öyle öğreniyorsun yaranı sevmeyi dahi..

Sudan sebeplerle açılan koca deliğin dehlizlerinde
Buluyorsun yitirdiğin kendini.
Ne sebebi geliyor aklına, ne yarayı açan kâfir.
Ve öyle öyle geçiyorsun hamlıktan, pişmeye doğru..

Kendine de merhemi olmayanlar geliyor bir bir..
Avuçlarında bir yumru kadar kanlı kalpleriyle;
"Değiştin sen" dedikleri vakit,
İşte o vakit, boşlukta kaybolmak istiyor için..

Öyle öyle şekilleniyor, buluyorsun kendini..
Yaz bitmeden kışa girmesin gönlün.
Uzun lafın kısası;
Kitap ayracı gibidir her yara,
"Nerde kalmıştık?" der devam ederiz usulca..

İster; ön sözünü oku bırak kitabı,
İster; orta yerinde dur,
İster; son sayfaya kadar devam et
Gücün, meşakkatin varsa.
Tercihler kişiye özel hallerdir,
Saygımız sonsuz .
“Hayat güzel, kuşlar uçuyor” falan filan…