Bir tutkuya bağlamışım gönlümü,
Yüreğim bu işte tutarsız kaldı.
Bir hayale harcamışım ömrümü,
Ruhumdan hep sürüldü, efkârsız kaldı.

Gonca gül büyüttüm avuçlarımda,
Anılarım titrer saç uçlarımda.
Tipi, boran kaplı ruh dağlarımda,
Gönül hafakanım kararsız kaldı.

Ferhat mı, Mecnun mu bahtını vermiş?
Aslı mı, Leyla mı gülleri dermiş?
Gönül kocayınca sevda gülermiş,
Ömrümün sevdası mezarsız kaldı.

Bahtımı beklerim uyku tadında,
Bilmem ki kimler tutar beni yâdında?
Selamlar sunarım sevgi adında,
Tezgâhım boşaldı, pazarsız kaldı.

Bazen de kalemden dökülür hece,
Bir bilinmez olur, gizli bilmece.
Ruhumu sıkarken kement her gece,
Kalem, kâğıt küstü; yazarsız kaldı.

Dadaşım, söz konmaz mihenk taşına,
Hasretler doğradın gönül aşına.
Sonunda kar yağdı dertli başına,
Yel vurdu, savurdu; dumansız kaldı.
24.06.2026 Muammer KARS