Tükenenlerin ardı sıra nelerdir ki yükselen
Bir duyuverseydik keşke ne diyor rüzgar
Ürperti gibi dürter ansızın bir hezeyan
Sükut içinde kalabildiklerimizmiş meğerse kâr.

Avazı çıktığınca seslenenler de oldu bir vakit
Sesini içinden dillendirenler de vardı meçhul
Kulak tırmalayanları işitemeyen bir dünya bu
Duyabilir mi hiç sessizce çığlıkları bilemem
Bir göz yaşı süzülür kiminde, kelimeler yok
Sayfalarca telafi cümleleri de olsa anlamsız
Feryatların yüzden okunduğuna kefilim de
Her şey yerli yerinde gibi duruşa karnım tok.

Bize sıradan gibi gelen bir entanstane
Bir başkasının gözünde olur büyük mesele
Onlar için erişilemez gibidir keyfiyetteki biz
Değerce bir hoyratlığa sürükleyendir ansızın
Paylaşımların küçüldüğü şu dünyayı yakın.

Ben ve bize düğümlenir her ne varsa
Ulaşılamazlıktan uçup gider hayaller
Bir sıradanlığa dönüşür canlı bin bir renk
Kaybeder hayat neşeyi, soluverir tüm ahenk.

Her şeyin merkezinde yer almak şerri bu
Oysa biz etrafta konuşlananken haddeyiz
Sayısızca işlenmedi mi bu hassas vurgu
Benlerin yüzünden gör ki ne haldeyiz.

En mülayim yanımızdır ve insan kılandır ya
Kibir ne edebilir ki sapasağlam ise maya
Geceye gocunulmaz, üşünmez de soğukta
Yürekteki şu insanlık ateşi meğerki yansa.

Kaybettiklerimizde takılı kalıyor mutluluk nüveleri
Hoyratça serzeniş ve bakışlar kalmalıdır geri
Kovun şu tüm benleri akıtmasınlar hayata zehir
İlaç mı arayıp durursunuz, sevgi her şeye muktedir.

Oğuzhan KÜLTE