Bu dizeler, insanın kendi içsel karanlığıyla, geçmişin tortularıyla ve varoluşun o tekinsiz, "biçimsiz" halleriyle yüzleşmesini anlatan oldukça sarsıcı ve güçlü bir portre çiziyor. Metin, adeta bir "gölge benlik" betimlemesi; dışarıdan bakıldığında korkutucu görünenin, aslında derin bir yalnızlığın ve yaralanmışlığın dışavurumu olduğunu vurguluyor.
​Dizelerin dokusu, kullanılan imgelerle—küflü kapılar, bilenmiş bıçaklar, sisli bataklıklar, uykusuz yataklar—okuyucuya yoğun bir tekinsizlik hissi veriyor. Özellikle "Herkesin 'sabah' dediği o ecnebi döngü" ifadesi, toplumsal normların dışında kalan, acıyla hemhal olmuş bir ruhun dünyaya yabancılaşmasını çok çarpıcı bir şekilde özetliyor.
​Bu şiirsel anlatı, "cüzzamlı" olarak adlandırılan o dışlanmış öznenin aslında sadece görülmeyi değil, o acı dolu "sapaklardan" geçerek, o "koyu gölgeyi" anlayarak hissedilmeyi beklediğini düşündürüyor
TEBRİKLER

Yüreğinize sağlık.Yine çok güzel bir şiirdi.