DİZ ÇÖKTÜ GÜLÜŞLERİM

Öyle bir çelme taktın ki hayatıma,
Diz çöktü en mağrur,
en çocuksu gülüşlerim.
Sessizce kırıldı içimdeki o sırça saraylarım ,
Şimdi enkazında üşüyor hayallerim.

Senden kalan bir sitemdir bu dökülen mısralarım,
Solan gençliğimin,
kaybolan umutlarımın feryadı.
Bir zamanlar cennet kokan o sıcak gölgen,
Şimdi ömrüme vuran en karanlık ayazdı.

Yüreğimin sol yanında geçmeyen bir sızı var,
Gözlerimde donup kalan o son bakışının izi.
Hangi rüzgâr savurdu bizi böyle apansız,
Hangi hırçın dalga yuttu sevgimizi.?

Ben bütün mevsimlere küstüm artık senin gidişinle,
Yıkılan umutlarımı topluyorum şimdilerde tek tek,
Kendi küllerimden yeniden doğmaya meylederek.
İçimde alfabe topal, kelimeler aksak düşüyor dizlerime...

Ama ne zaman adın geçse sol yanımdan bir ah kopar,
Çünkü senin bıraktığın bu derin yara,
kıyamete dek kanayacak.
Adım adım yürüdüğüm o tanıdık yollar şimdi yabancı,
Bastığın yerlerde,
kuşatma altında şehrimin hüznü.

Sana helal ettiğim ömrümün her bir anı,
Şimdi yarım kalmış cümleler gibi bir cinayete kurbanlık.
Yüzüme çarpan her soğuk rüzgârda senin kokun,
Söndürdüğün ışıkların, kararan sokak lambalarının gölgesinde bekliyorum.

Sen bende koskoca bir dünya yıktın da gittin,
Ben hâlâ kırık bir aynanın harabesinde seni arıyorum.
Hesapsızca harcadın sana olan o en saf güvenimi,
Bir veda bile etmeden, arkana bakmadan çekip giderken...

Şimdi hangi dilde susturabilirim bu feryadı mı.?
Hangi teselli unutturur bu acıyı,
kalbimi bir daha acıtmadan.?
Soldu saksıdaki çiçekler, kapandı ömrümüm pencereleri,
Bu evde artık ne bir ses var ne de bir nefes.

Hiç mi sızlamadı için çekip giderken.?
Sen bana hayatın en ağır,
en acı sillesini vurdunda gittin.
Beni diri diri gömdüğün bu derin,
bu kahredici sessizlik,
Arkanda bıraktığın bu enkaz artık hem kefenim oldu,
hem kafesim... !
Bir veda bile etmeden, arkana bakmadan..

Emel Abokan
08/06/2026
22:21

ACIKLAMA

Bazen bir gidiş,
geride sadece sessiz bir enkaz bırakmaz;
insanın çocuksu gülüşlerini de elinden alır.
En güvendiğiniz yerden aldığınız o darbe,
ömrünüze bitmek bilmeyen bir kış getirir.
İşte bu mısralar;
kırılan sırça sarayların,
yarım kalan hikâyelerin ve geçmeyen sızıların feryadıdır.
Kalbi sitemle,
ruhu özlemle kanayan tüm yaralı yüreklere emanetimdir..."