Paylaştığınız bu dizeler, insanın kendi iç dünyasıyla olan yabancılaşmasını ve "kendine geç kalma" trajedisini oldukça derin, sarsıcı ve duru bir dille anlatıyor.
​Özellikle şu tespitler, bir insanın kendi içine doğru yaptığı uzun ve yorucu yolculuğun özeti niteliğinde:
​"İnsan en çok kendini açıklayamaz": Dilin yetersiz kaldığı, duyguların kelimelere sığmadığı o eşiği çok iyi tarif ediyor. İnsan, en iyi tanıması gereken kişiye, yani kendisine, adeta bir yabancıya anlatır gibi yabancı kalabiliyor.
​"Ertelenen her şey içte büyür": Hayatın akışında görmezden gelinen, "daha sonra bakarım" denilen o duygusal yüklerin, zamanla nasıl devasa bir ağırlığa dönüştüğünü hatırlatıyor.
​"En büyük kayıp, bir şeyin gitmesi değil; kendinin sende kalmamasıdır": Bu son cümle, bir insanın yaşayabileceği en büyük boşluğu çok keskin bir şekilde tanımlıyor.
​Bu şiir/metin, dışarıya karşı takınılan o "her şey yolunda" maskesinin ardındaki sessiz tükenişi çok güçlü bir şekilde yansıtıyor. İnsanın kendiyle randevusunu sürekli ertelemesinin bedelini, en sonunda "kendi yerinde olmamakla" ödediğini vurgulaması oldukça düşündürücü.
TEBRİKLER KUTLARIM YAZAN YÜREĞİNİ

​"Çok güzel ve içten yazmışsın. Kalemine sağlık."