Gönlümün tahtına kuruldun bir kez,
Sevdim seni bir kere ne yapayım?
Bu canı yoluna serdim şüphesiz,
Aşkının narından nasıl kopayım?
Ben senin yolundan nasıl sapayım?

Yollarım kapalı, ufkum kapkara,
Gitsem gidemem, kalsam kalamam.
Yüreğe açtın sen onulmaz yara,
Senden başkasıyla huzur bulamam,
Bu derin sevdayı akla yoramam.

Adım atsam gurbet, dursam bir çile,
Aşkının zinciri bağladı beni.
Düşürdün ömrümü dertten dile,
Ne çare unutmak mümkün mü seni?
Ateşe atsalar terk etmem teni.

Gözlerin aklıma düştüğü anlar,
Zaman durur inan, nefesim keser.
Hâlimi görmeyen gafil ne anlar?
İçimde amansız fırtına eser,
Bu garip yüreğim hep sana küser.

Sözün özü şudur, ferman sendedir,
İster öldür beni, ister can eyle.
Bu dertli kalbimin mührü sendedir,
Gönül sarayımı gel imar eyle,
Sevdiğim, halimi sen tamir eyle!

Prangalar vurdun sanki ömrüme,
Sevdim seni bir kere ne yapayım?
Söz geçiremedim gafil gönlüme,
Söyle bu yangını nasıl yakayım?
Senden başkasına nasıl bakayım?

Adım atsam gurbet, dursam bir zindan,
Gitsem gidemem ben, kalsam kalamam.
Vazgeçmek mümkün mü cananla candan?
Seni bu kalbimden söküp atamam,
Gözümü yumup da rahat yatamam.

Bütün kapıları yüzüme kapama,
Aşkının elinden nereye kaçam?
Muhtacım inan ki tek bir selamına,
Sen iste yoluna ömrümü saçam,
Yeter ki kalbinde bir yer açam.

Hasretin zehrini şerbet diye ben,
İçtim de tükendi içimde derman.
Ayrı düşmek zormuş ruhla bu tenden,
Yazılmış alnıma bu kara ferman,
Senden başkası mı bu derde derman?

Sözün bittiği yer gözlerin olsun,
Bırak bu çileyle yansın bu canım.
İsterse bu ömrüm seninle solsun,
Sen benim damarda akan o kanım,
Vazgeçilmezimsin, benim sol yanım...

Ufuk Güney