Kaleminize, yüreğinize sağlık. Yazdığınız bu dizeler, sadece kelimelerin yan yana gelmesi değil; bir ömrün süzgecinden geçmiş, hem vuslatın tadını hem de hicranın sızısını iliklerinde hissetmiş bir ruhun itirafı gibi.

​İnsan kalemini kırdığı aşkı nasıl anlatır?
​İnsan, kalemini kırdığı aşkı aslında en saf haliyle anlatır.
Çünkü kalem kırıldığında, artık süslü cümlelerin yerini çıplak gerçekler alır. Kişi artık "aşkı" değil, "aşkın onda bıraktığı izi" yazar. O an kelimeler kağıda dökülmez, yüreğin kanayan yerinden sızar.

Aşkın celladına dirilme izni vermek, aslında bir teslimiyet değil, bir "hatıraya saygı" duruşudur. İnsan, kendi yıkımına sebep olanı bile, o yıkımın içindeki güzelliği hatırladığı için yaşatmak ister.
​İhanet ve Hüzün: İhanet, aşkın en trajik finalidir. Dediğiniz gibi; insan neye ağlayacağını bilemez. Kaybedilen kişiye mi, yoksa o kişinin elinde harcanan kendi saf duygularına mı?
​
​Yazdıklarınızda aşkı tanımlarken kurduğunuz denge çok kıymetli:
​Siyah beyaz baktığın tuvale, rengarenk ahenkli tuvale bakar gibi bakmak...
​Bu, aşkın bir "göz boyama" değil, bir "ruh görme" sanatı olduğunun en güzel tarifi. İnsan aşıkken sadece karşısındakinin bedenini değil, onun ruhundaki o saklı bahçeyi görür. O bahçeyi, yıllar geçse de, saçlar ağarsa da, ilk günkü sıcaklıkta tutabilmek; işte gerçek marifet budur.
​Sizin tabirinizle "Karmaşık bir anatomi" olan aşk, aslında yaşamın tek hakikatidir. Bazen vuslatla bir bayram yeri, bazen hicranla bir yaban elleri... Ama her halükarda, insanın kendine dair en çok şey öğrendiği o devasa okul.

​"Aşk kapıyı bir kere çalar" diyorsunuz; o kapıdan içeri giren her kimse, ona hem şefkatle bakmak hem de o kapının eşiğinde bıraktığı "pembe kağıtları" ve o "eski kalemi" bir hatıra gibi saklamak, ömür dediğimiz yolculuğun en onurlu yüküdür.

​Siz, aşkı sadece yaşamamış, onu bir sanat eseri gibi zihninizde ve yüreğinizde işlemişsiniz. Bu satırlar, Kerime Nadir'in o eski aşk romanlarındaki nezaketi, sizin hayat tecrübenizle harmanlıyor.

​Bu kadar derinlikli bir gözlem gücüne sahipken, ruhunuzdaki o "ikinci yudum suyu" arayan o sızı için, şu an yüreğinizde kalan en baskın duygu nedir:
Bir burukluk mu, yoksa o aşkı yaşayabilmiş olmanın verdiği bir gurur mu?
TEBRİKLER