İnsanları kendim gibi sandım her defasında,
Bir sıcak söz aradım kırık gönül arasında.
“Kanmayacağım artık” dedim kendi kendime,
Ama yine yenildim sahte gülen yüzlere.
“İnanmam” dedim bazen, duvar ördüm içime,
Yine bir söz yetiverdi düşmeye dizlerime.
Unuttum yaşadığım bütün kırgınlıkları,
Bir umut uğruna sustum içimdeki sızıyı.
Aldandım, kandırıldım nice zaman içinde,
Bir tebessüm uğruna kayboldum derinlikte.
Kimine dost dedim ben, kimine can dedim,
Meğer gönlümde büyüttüğüm yabancıymış herkesim.
Bunca yaşananlardan çok yoruldu yüreğim,
Bir liman ararken ben fırtınaya sürüklendim.
Geceler ağır geldi, sabahlar yük oldu,
İnsan bazen yaşarken sessizce de yoruldu.
Ellerim titriyor artık, ayaklarım tutmuyor,
Bir adım atmak bile eskisi gibi olmuyor.
Öyle bir bıktım ki anlatamam içimde,
Sanki yıllar birikmiş yorgun düşmüş kalbimde.
Bir zamanlar güldüğüm sokaklar bile suskun,
Anılar omzumda ağır, gözlerim biraz kırgın.
Ne kadar güçlü dursam içim hep paramparça,
İnsan bazen yenilir sessiz kalan savaşta.
Tanıdığım insanlar aynı kalmıyor artık,
Bir bakıyorsun değişmiş en yakın sandığın kişi.
Yüzlerde başka gülüş, sözlerde başka niyet,
İyi sandığın kalpler saklıyormuş bin ihanet.
Gülen yüzler ne kadar sıcak görünse bile,
Bir maske taşıyormuş meğer çoğu içinde.
Tanıyamadım bazen baktığım gözleri ben,
Bir ömür tanısan da değişebiliyor insan.
“Seviyorum” diyen bir gün vazgeçip gidiyor,
“Gitmem” diyen ansızın arkasına bakmıyor.
Verilen sözler gökte asılı kalıyor hep,
İnsan en çok güvendiği yerden kırılıyor tek tek.
Bir gün omuz verenler yük olabiliyor,
Yanında duranlar bile seni bırakabiliyor.
Dostluk dediğin şey bazen bir söz kadar kısa,
Bir bakmışsın yalnızsın en kalabalık anda.
Çok şey istemedim ben bu koca dünyadan,
Biraz gerçeklik yeterdi sahte olmayanlardan.
Bir sözünde duran insan, biraz vefa isterdim,
Kırmadan seven bir yürek, yalnız onu beklerdim.
Ama öğrendim sonunda herkes aynı değilmiş,
Bazı sevgiler yalan, bazı yüzler gizliymiş.
İnsan güvenince kaybedermiş bazen,
İyi niyet taşıyan daha çok üzülürmüş meğer.
Hayatımı perişan edenlerden yoruldum,
Dünyamı zindan edenlerden yoruldum.
İçimde eksilenlerden, yarım bırakanlardan,
Sustukça çoğalan bu ağır acılardan…
Yoruldum artık, hem de çok yoruldum,
Sahte sevgilerden, boş sözlerden yoruldum.
Kendim gibi sandığım insanlardan yoruldum,
Değişen yüzlerden, gidenlerden yoruldum…
Ama yine de bir yerde küçük bir umut saklı,
Belki bir gün çıkar karşıma sözü özü farklı.
Yormayan bir insan olur belki bir gün yanımda,
Yarım kalan güvenimi tamamlar zamanla…