1
Yorum
9
Beğeni
5,0
Puan
32
Okunma
Masumun masumiyetiydi belki;
ikimize boy veren gölgeler kurdum.
Tepemin tam ortasında,
sıcaklığıyla kendi cehennemini büyüten bir güneş vardı.
Kökleri son nefesini vermiş bir ağaç gibi
çıplaktım rüzgâra karşı.
Işığa karşı bir ayıp beslemedim;
her şeyi yeniden yaratan bir inançla
döndüm yine kırklara,
ve kırkların ötesinde duran
varoluşun sebeb-i sebebine, Tanrı’ya.
İşte sevmek;
bazen en doğru yerden susmak,
bazen çığlıklarını dilinin ucuna yükleyip
alabildiğine delice haykırmaktır.
Sonrası mı?
Dediğin gibi...
Gerekiyorsa susmaktır.
06-06-2026
istanbul
5.0
100% (3)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz