Bir varmış bir yokmuşuz,
“Evvel zaman içinde” çok sevmişiz bir birimizi,
Bir bakmışız “Kalbur zaman içinde” yok olmuş aşkımız.
Tellal develerin bile diline düşmüşüm ben,
Saçım başım birbirine karışmış bir Mecnun gibi olmuşum.
Berber pireler bile bakıp ağlıyor halime,
Alaaddin’in lambası diye ,
Eski bir fener tutuşturuyorlar elime,
İçinden cin çıkacak, sevdiğini sana kavuşturacaklar diye.
Ben de çocuk gibi ovalayıp duruyorum yıllardır;
Belki uçan ipek bir halının üstünde,
Belki de Zümrüdüanka kuşunun kanatlarında
Seni bana getirirler de,
Kim bilir, belki kırk gün kırk gece düğün yaparız diye...
Bilmiyorum, belki hoşuna gidiyor,
Aslı olmak ,Şirin olmak,
Ama ben çok yoruldum
Ferhat olmaktan, Kerem olmaktan,
Çok yoruldum o lambayı yıllardır ovalamaktan.
Ben istersen Ferhatın olayım ister Keremin,
Sen istersen Şirin ol istersen Aslı,
Ama hiç bir aşk , bu masallardaki gibi olmuyor,
Ben çok yoruldum beklemekten ,
Biliyor musun işin aslı...