Beton değildir ki her görünen enkazlar
Vicdanlar susunca susar bütün avazlar
Adalet yıkılınca büyür derin niyazlar
Milletin çürümesiyle çoğalır birazlar
kalan yalnız harabe kalanlar enkazlar

Saraylar yükselse de temelsiz yarındır
Hakikatten kaçanın yolculuğu ziyandır
Mazlumun ahı sessiz lakin özü figandır
Korku ile kurulan düzen ahlakı bozandır
Yıkılmaz sanılan kaleler dönüşür enkaza

Kurumlar ayakta görünür gözle çoğu kez
Hak tükenirse doğruluktan eser kalmaz
Liyakat sürgündeyse emekler filiz vermez
Zulümler parlarsa vicdanlar dile gelmez
Suskun insanlar binalar gibi olur enkaz

Doğma fikirler aydınlık ufuklarda boğulur
Çağın akışı değişir yağmurlu bulutlar dağılır
Bir zamanların umut olan fikirleri donar kalır
Düşünce üretmeyenler kendi kendine yorulur
Kelimelerden örülmüş kederli enkaza dönüşür

Kültürün kandilinde ışık sönmeye görsün
Sanat biter söz susarsa umut çöle dönsün
Dil yabancılaşırsa tarihi yetim görürsün
Kökünden kopan dallar hangi baharı bulsun
hatıralar içinde büyüyen enkazı bulursun

İnsanın enkazı kendi içine çöker sessiz
Yüzünde tebessüm oluşsa da yüreği ıssız
Bir ömür yük taşırken toprağı kalır susuz
Enkazında kayıp olanlar hayatları mutsuz
Aynalarda bekleyen yorgun enkaza dönüşür

En büyük felaket ise alışmaktır çürüğe
Cehaleti yurt bilip alışmaktır karanlığa
Harabeleri şehir sanıp ders verir haluka
Susmak ortak olmaktır büyüyen çürüğe
Toplumun ruhundan kopanlar enkaza olur

Yine de umut vardır küllerinden doğana
Gerçeğin ışığıdır yön veren vicdanlara
Yıkıntılardan yol açan erdemli insan
Enkazları kaldıracak irade vardır yarına
Yeter ki insanlar olması yaşayan enkaz