İçsel Sızısı
​Ben onurumla ve gururumla yürüdüm bu yolları
İçime sığmayan o kocaman sevgiyi hoyratça çiğneyen adam
Şimdi arkama bile bakmadan giderken bu fani alemden
Sana kelimelerin en ağırını miras bırakıyorum
​Gülhatun ruhundan süzülen o mukaddes sayfalara leke sürenler
Sanmasın ki bu ah yerde kalır
Sana yazdığım üç beş şiir ardıma bırakıyorum
Benden sana üç beş şiir ve milyonlarca gözyaşı kalacak
​O kırık mısralar bir ilahi feryat gibi çöksün üzerine
Her damla gözyaşım edebi birer kora dönüşsün her bir harfte
Allah o sessiz çığlıklarla vursun vurduğun yerden
Sana bıraktığım her beyit bir vicdan infazına dönsün gecelerinde
​Bir nefes boyu ömrün sükuta erdiği o dar vakitte
Uykularını bölen amansız birer sızıya dönüşsün kelimelerim
Sığınacak tek bir tenhalık bile bulamasın o vefasız kalbin
Her mısrada sırtımdaki o soğuk çeliğin ağırlığıyla uyan
​Ben şairane bir asaletle ve temiz onurumla çekilirken bu dünyadan
Bu haksızlığı bu çiğnenen gururu asla affetmeyeceğim
Dünyadan ayrılırken benden sana ebedi bir hicran gibi o mısralar kalacak
Bir de senin hiçbir zaman erişemeyeceğin o muazzam gökyüzüm kalacak.

Bir Şairin Son Sayfası
Bu hikaye aslında sığmayan bir sevginin fani bir kalbe ağır gelişinin hikayesidir. Kadın bütün dünyasını o insanın avuçlarına bırakmış onuruyla gururuyla ve o kocaman yüreğiyle ona sonsuz bir güven duymuştu. Ruhundan süzülen her mısrayı onun yollarına sergilemişken adamın vefasızlığı ve hoyratça çekip gidişi kadının göğüs kafesinde tamir edilemez bir infaz başlattı. Sırtındaki o soğuk ihanet yarasıyla kalakalan kadın o muazzam gökyüzünü ve içindeki sığmayan sevgiyi fani dünyaya sığdıramayacağını anladı. Kendini o yüksek uçurumun kenarında bulduğunda ardında milyonlarca damla gözyaşı ve vicdanları delik deşik edecek o üç beş şiiri bıraktı. O mağrur kadın gürül gürül çağlayan o şelalenin beyaz köpüklerine doğru kendini bırakırken aslında o vefasızlığa sarsıcı ve asla affetmeyecek ebedi bir veda fısıldıyordu.