KÜL OLAN GÖNÜL
Bağımda eflatun çiçekler soldu
Hanımelî sustu da toprağa doldu
Bir kara sükût ki göğsüme kondu
Gündüzüm geceye döndü de gitti
⚘────────────⚘
Sardunya küskünmüş basılan ize
Begonya ağladı sitemli söze
Gelincik boynunu büktü de bize
Ruhumdan rengini söktü de gitti
⚘────────────⚘
Papatya kurudu kalmadı rengi
Bozuldu dünyanın zarif ahengi
Bulunmaz bu kirli zulmün dengi
Gözümden yaşları döktü de gitti
⚘────────────⚘
Arıya bal verdim akrepmiş meğer
Sevgiyle büyüttüm yıkılmış değer
Bir kara niyet ki ömrümü yer
Sînemin içine hançer ekti de gitti
⚘────────────⚘
Dost diye sarılan vurdu sırtımdan
Zemheri eksilmez indi bahtımdan
Bülbülüm sustu hep kendi yurdundan
Gülümü dalıyla kırdı de gitti
⚘────────────⚘
Gülhatun der ki: ah kalma dumanda
Her yara gizlidir kırık zamanda
Bir vefa ararken yalan zeminde
Gençliğim elimden uçtu de gitti
⚘────────────⚘
Kül oldu bağlarım sessiz rüzgârda
Bir sitem dolaşır yorgun efkârda
Ne varsa bıraktım artık bu karda
Ruhumu karanlık yıktı de gitti