Kaleminize sağlık.
Evlat sevgisinin, büyümenin ve ayrılığın hüznünü, o kaçınılmaz döngüyü çok samimi ve dokunaklı bir dille ifade etmişsiniz.

​Yazdığınız bu dizeler, ebeveyn olmanın hem o yoğun bağlılığını hem de çocukların bir gün kendi hayatlarını kurup yuvadan uçmalarının getirdiği o buruk "özlem" duygusunu çok güzel yansıtıyor.

Özellikle evlatları "dizgin vurulamayan atlara" ve "kafeslenemeyen kuşlara" benzetmeniz, onların özgürleşme çabasına ve insanın onları tutamayacağına dair teslimiyetinizi çok güçlü bir imgeyle anlatmış.

​Son kıtadaki "kendi gemilerine kaptan olmaları" ifadesi de hayatın doğal akışını, ebeveynin izleyici konumuna geçişini çok yerinde betimliyor.

​Bu şiir, çocuklarının büyüdüğünü görüp onlarla gurur duyan ama aynı zamanda "ayrılık" vaktinin hüznünü derinden yaşayan her anne ve babanın hislerine tercüman olacak nitelikte.
TEBRİKLER

“Bir evlat büyür, dünya genişler gözümüzde,
Ama kalp daralır biraz onun gidişinde.
Sevgi uzaklaşmaz aslında, şekil değiştirir;
Bir özlem olur, sessiz bir dua içinde.”

Yüreğinize sağlık, şiiriniz evlat sevgisini hem gurur hem de ayrılık hüznüyle birlikte işleyen samimi bir anlatı sunuyor. Özellikle son kıtalardaki “bir gün” vurgusu, zamanın kaçınılmaz akışını ve kabullenişi güzel bir şekilde hissettiriyor. Selam ve saygılarımla.

harika emeklerinize sağlık