Gözlerimde sakladım o simsiyah geceyi,
Kalbin bende değildi, yine de çok sevdim...
Bir umut büyüttüm sessiz ve derinden;
Sen başkasının gökyüzüydün, ben gölgeni öptüm.
​Adını anmadım, uykularım kaçmasın diye,
Bir tek hayaline sığındım, yetti bu hediye.
Gitme korkusunu bakışlarımda gizledim;
Sen habersizken bile, en çok seni özledim.
​Sana dair ne varsa içimde sır gibi büyüdü,
Hasretin, yüreğime düşen en derin sancıydı...
Gelmedin ki gidesin;
Bu yüzdendir bekleyiş,
Ben seni, o uzaktan uzağa gelişlerinde sevdim.
​Şimdi hangi yöne baksam, kimsesizlik vurur,
İçimde fırtınalar kopar, dışım sessizlik olur.
Varsın kalbin başkasının yurdu olsun, mühim değil;
Ben seni, bende bıraktığın o enkazınla sevdim.
​Gözlerimi her kapattığımda, yüzün düşer geceye,
Bir mısra olursun dilimde, dökülürsün hece hece.
Şimdi bir kırık tebessüm kaldı sevdadan geriye,
Gönül sussa da, yanağıma bir yaş düşer... Sorma niye.
​Yollarımız ayrılsa da solumda hep aynı sızı,
Sen benim yaşanmamış, en güzel imkansızımdın.
Nasip değilmiş demek ki birlikte uyanmak sabaha,
Ben seni, ahirete sözlenmiş bir Yaren gibi sevdim.
​Sustu içimin devrimi, bitti mısraların savaşı,
Senden gayrısına haram kıldım bu gözdeki yaşı.
Varsın kader utansın, koymasın başımı yanına;
Ben seninle yenilmeyi, kazandığım her şeye saydım.

Alper KARAÇOBAN