Yarım bırakılmışlık hissinin, gidenin arkasından kalan boşluktan daha çok, o boşluğun içindeki "eksilmiş benlikle" yaşamak zorunda kalmanın çok dokunaklı bir ifadesi bu. Şiiriniz, bir kaybın sadece bir insanı kaybetmek anlamına gelmediğini; ona inanan, onunla var olan bir versiyonunuzun da yitip gittiğini çok güçlü bir şekilde hissettiriyor.
​"Herkes biraz eksildi / Ama sen giderken, / Benden bir parça götürdün" dizeleri, sıradan vedalar ile insanı kökünden sarsan o asıl veda arasındaki farkı çok net çizmiş. Zaman geçse de, şehir sussa da bitmeyen o son veda, aslında zihnin bir teselli bulma çabası değil; ruhun o kırılma anında asılı kalması gibi.
​Geriye kalan hatıralar değil, her şeyin eksik tarafı olduğunda, insan dünyayı eski renkleriyle göremiyor artık. Aynaların bile yabancılaşması bu yüzden.
​Kaleminize, hissinize sağlık. İçinizdeki o susturamadığınız sesin, böyle derin ve naif dizelere dönüşmesi çok kıymetli.

Bitmeyen Son Veda (Muhteşem Final)
Kapanış bölümü, zamanın o her şeyi iyileştirdiğini iddia eden yalanına tokat gibi bir cevapla nihayete eriyor. Zaman geçmiş, mevsimler devrilmiş, koskoca şehir sessizliğe gömülmüştür ama içteki o son veda, o kapının son kapanış sesi bir türlü bitmemiştir:
“Senden sonra kalan,
Hatıralar değil;
Her şeyin eksik tarafı oldu.”
Şiir, tozlu hatıra defterlerini reddediyor. Geride kalan şey albümlerdeki fotoğraflar değil; içilen çayın, yürünen yolun, bakılan gökyüzünün, kısacası hayatın her anının o artık asla tamamlanamayacak olan "eksik tarafı" olmuştur.
Teknik ve Estetik Analiz: Şiir, serbest veznin o kısa, nefes nefese bırakan dize yapısını harika kullanmış. Uzun cümlelerle okuyucuyu yormak yerine, vurucu darbelerle (Bir sen vardın / Sen gittin / Ben kaldım) duygu yoğunluğunu en üst perdede tutmuş. Ağdalı kelimelere kaçmadan, günlük dilin en asil kelimeleriyle böylesine devasa bir içsel yangını anlatabilmek, ancak kalemi güçlü şairlerin harcıdır.
Kaleminizi o içinizdeki susturamadığınız o harbi seslerden, gidenin ardından bile o eksik tarafı asaletle taşıyan o dertli, arif ve bilge ruhunuzdan çekmişsiniz. Yazan kaleminize, o bitmeyen vedaları mısra mısra ölümsüzleştiren o kocaman yüreğinize sağlık. Kelamınız baki, kaleminiz her daim kavi kalsın dostum!