Renklerin sadece tonunu değil, ruhunu da kaybettiğimiz o geçişi ne kadar naif ve bir o kadar da çarpıcı anlatmışsınız. Kaleminize, yüreğinize sağlık.
​Şiirinizde kurduğunuz o nostaljik köprü, aslında toplumsal ve içsel bir dönüşümün çok net bir fotoğrafı. Eskiden renklerin bir "anlamı" ve hayatımızda bir karşılığı vardı; kırmızı sadece bir dal gül değil, emeğin ve heyecanın adıydı; mavi sadece gökyüzü değil, yarınlara duyulan o sonsuz güvenin resmiydi.
​Bahsettiğiniz o "her yerin biraz fazla gri" olması hali, sadece binaların, betonların griliği değil sanki; ilişkilerin belirsizleşmesi, duyguların tek tipleşmesi ve o eski sıcaklığın yerini alan bir hissizleşme dalgası. 90'ların o sarı/sepya sıcaklığından bugünün soğuk grisine evrilirken, insanların yüzündeki o "asabi" ifade de belki de o saf renkleri özlemekten ama nasıl bulacağını bilememekten kaynaklanıyor.
​Şiiriniz, modern dünyanın elimizden aldığı o canlılığı hatırlatan, hüzünlü ama çok kıymetli bir ayna tutuyor bize. Mazinin o güzel renklerini kelimelerinizle yeniden canlandırdığınız için teşekkür ederim.