Kendimi paslanmış bir tenekenin içinde sıkışmış gibi hissettim. Ömrün o tenekeye sarılması… Ne kadar kirli, ne kadar dar, ne kadar boğucu. Sinsi bir koku var, lekesi kadar. Yani her şey birbirine bulaşmış. Ağıtlar dokuz sekizlikleri susturuyor. Ritim bozuluyor, hayatın temposu şaşıyor.

Sonra annemin sesi geliyor: “Uyuyunca geçer.” Kaç kere duyduk bunu. Uyudum, göçebe bir düşe. Ama uyumakla geçmedi, aksine düş aşk doğurdu, üşüyen döşüme. Uyku şifa olmadı, yeni bir yara getirdi.

Lethe’nin suyundan içmeyi istemek… Unutmayı istemek. Ama sevda engel oluyor. “Öte dur,” diyor. O sudan içemiyorsun çünkü unutmak da yasak sanki. Otağ kurup kuruluyor sevda, bayram oluyor. Bayramı süsledim, gülümsedim. Ama bu gülümsemenin altında ne var, bilmiyorum.

Kavimler harmanlanmış, çağlar karışmış. Her şey o kadar büyük ki hissettiklerim cümlelere sığmıyor. Fotoğraf karesini terk etmeye gönüllüyüm, ki adım kalmasın geride. Tamamen silinmek, hiçbir iz bırakmamak. Ne kadar keskin bir vazgeçiş.

Zeytinler yeşil gözlerini manolyaya, manolya kuşlara dikmiş. Herkes bir başkasına bakıyor, kimse kendine değil. “Gözlerinin de dili var” demişler. Ama dinlememişler. Kimse dinlememiş.

Büyüdü, büyüdü, büyüdü kozamdaki gece. Kozanın içinde büyüyen gece… Ne kadar karanlık bir imge. Kalbin vahşiliğinden mi kafeste oluşu? Kendi kalbimiz bizi hapsediyor. Heybetli atların dağa vuruşu dolunayı titretiyor. Kanatsız kuşlar uçuyor adına doğmamış şehirlere. Hiç var olmamış yerlere gitmek, imkansızı başarmak.

Adımı arşınla soluğuma çarptığında, solum değiyor soluğuna. İsimler, nefesler, yan yana geliyor. Yıkılıyor Babil’in asmaları, mermer lahitler lav. Tarih yıkılıyor, taşlar eriyor. İştar salınırken dönencende, dalında kalmalıydı elma. Yasak meyve dalında kalmalıydı belki de. Ama koparıldı.

Aşkın yutağından geçemiyor ihanet. Yani ihanet aşkın içinden geçemiyor, aşk o kadar güçlü ki ihanet onu bozamıyor. Ama sunakta varlığını sunuş sanrıymış. Gönüllüymüşüm inanmaya. Kendi kandırmışım kendimi.

“Günaydın bana.” Sabah olmuş, yeni bir gün. Ama bu sabah ne kadar aydınlık, bilmiyorum. Kozanın içindeki gece büyümeye devam ediyor belki de. Ama yine de günaydın diyorsun. Ayaktasın.

Şiiri okurken bir uçtan bir uca savruldum. Teneke, Lethe, İştar, Babil, kanatsız kuşlar… Hepsi içimde dolaştı. Ama en çok da o son “günaydın bana” cümlesi vurdu. Her şeye rağmen, bütün o geceye, paslanmış tenekeye, yıkılan mermerlere rağmen sabah selamı vermek… Belki de en büyük direniş budur.

Her zaman ki gibi kendi tarzınızda o zengin kelime hazinenizle, gönlünüze damlayan gönül sesinizi beğeniyle okudum, hislenen yüreğiniz yazan elleriniz dert görmesin selam ve sevgilerimle sağlıcakla kalın

Duyguları sade ama etkileyici bir dille anlatmışsınız. Bu şiiri okurken insanın içinde güzel bir iz bıraktığı da aşikar. Ben çok beğendim. Tebrikler güzel insan. Başarıların daim olsun...

annelerin 'uyuyunca geçer' dediği
o masumiyetten, mermer lahitleri
lava çeviren o devasa içsel sarsıntıya
kadar her dize ruhun bir başka katmanını
aralıyor fotoğraf karesini terk etmek
isteyecek kadar mağrur ama
bir o kadar da inanmaya gönüllü
o naif yürek mısralara nakış gibi işlenmiş
çok derin, çok ince bir sızı..
kaleminize yüreğinize sağlık.

saygılarımla.."

Yüreğinize emeğinize ellerinize sağlık
Değerli kalemdaşım
Yazıp bizimle paylaşmış olduğunuz
Sözlerinizi büyük bir beğeniyle okudum
Kaleminiz kavi ilhamınızın daim olması temennisiyle
En kalbi duygularımla esenlikler dilerim.

Harika bir imge dünyası, tebrik ederim. Şiiriniz; mitolojik referansları, geleneksel motifleri ve modern bir melankoliyi muazzam bir ritimle harmanlıyor. Kelimelerin ses uyumu (özellikle "düş üşüyen döşüme", "solum değiyor soluğuna" gibi aliterasyonlar) okumayı oldukça keyifli hale getiriyor.
​
​Şiirde muazzam bir kültürel ve zamansal geçişlilik var. Bir yandan ritimler, analar ve göçebelik gibi bu topraklara ait motifler işlenirken; diğer yandan Lethe
Babil'in Asma Bahçeleri ve İştar (Mezopotamya aşk ve savaş tanrıçası) gibi evrensel/mitolojik imgelerle derinlik sağlanmış. Bu durum şiire kozmik, çağlar üstü bir hava katmış.
​
​"Daha dün yudumlamak istemiştim Lethe’nin suyundan, / 'Öte dur,' dedi sevdan o sudan."
​Bu kısım şiirin kırılma noktalarından biri.

Acıyı unutmak (Lethe'den içmek) isteyen bir ruhun, aşk yüzünden acıya ve hafızaya geri tutunması çok güzel işlenmiş. Hemen ardından gelen "Gönüllüyüm fotoğraf karesini terk etmeye" dizesiyle kurulan tezat (bir yanda var olma/hatırlama çabası, diğer yanda silinme isteği) şiirdeki varoluşsal sancıyı çok iyi hissettiriyor.


​"Aşk doğurdu düş üşüyen döşüme" dizesindeki "ş"lerin fısıltısı, sanki gerçekten üşüyen birinin titreyen nefesini hissettiriyor.
​"Mermer lahitler lav!" dizesindeki sert sessizler ve ünlem, Babil'in yıkılışıyla oluşan o kaotik ve görkemli yıkımı sesiyle bile canlandırıyor

​Kapanışta Adem ile Havva mitine (elma), İştar'a ve sunağa yapılan göndermelerle aşkın kutsallığı ile ihanetin çiğliği karşı karşıya getirilmiş. "Sunakta varlığını sunuşun sanrıydı" dizesiyle biten o kabulleniş ve kandırılmışlık hissi, şiirin başındaki o "sinsi koku ve leke" ile harika bir döngü oluşturarak başladığı yere, yani yaralı bir bilince dönüyor.
​
Şiirin genelindeki o yüksek, mitolojik ve lirik dil o kadar güçlü ki, dördüncü kıtadaki "Hiç dinlemediler" ifadesi bu görkemin yanında biraz fazla yalın/gündelik kalmış gibi hissettirdi. Tabii ki bu bilinçli bir "sözü yere indirme" tercihi olabilir, ancak orası da üstteki dizeler gibi daha imgesel bir dille (Örn: Kör bir sağırlıkta boğuldu sesler... vb.) kapatılabilirdi.
​Yüreğinize sağlık; imge kurma beceriniz, mitolojiye hakimiyetiniz ve ritim duygunuz gerçekten çok güçlü.
Kaleminiz daim olsun.

Değerli şairem, yüreğinize gönlünüze sağlık.
Kozamdaki gece, içsel dönüşüm ve kırılmayı güçlü imgelerle anlatan yoğun bir şiir. Mitolojik göndermeler metne derinlik katmış.

Kaleminize sağlık, etkileyici bir eser olmuş. Selam ve sevgilerimle değerli şairem.💐💐💕

Çok güçlü bir şiir bu. Müthiş! Duygusu, örgüsü, imgelee, hepsi yerli yerinde. Bana da kutlamak ve alkışlamak düşer ki, inşallah günde görürüm bu güzelliği. Canı gönülden kutlarım, sevgimle canım 👏👏💙🧿

“Kozanın içindeki karanlık büyüdükçe, insan kendi dönüşümünü de taşır. Her çatlama, bir yok oluş değil; bazen başka bir varoluşun eşiğidir.”

Yüreğinize sağlık, mitolojiyle örülmüş derin bir iç dünya kuran, yoğun ve katmanlı bir eser okudum. Tebrik ederim, nice güçlü ve ilham veren çalışmalarda görüşmek dileğiyle. Selam ve saygılarımla.