Ruhun Yorgunluk Eşiği: Şiirin başındaki "Konuşmak bıktırdı, susmak yordu, yazmak nafile" dizesi, insanın bu dünyada yaşayabileceği o en derin duygusal doygunluğu ve tıkanmayı harika özetlemiş. Ne dille ne sükûtla ne de kalemle ifade edilemeyen o dilsiz yükün ağırlığı çok sarsıcı.

Arafta Kalan Zamanlar: "Gelmeyen mayıstoslar, çarşambatesiler / Vadedilen ama ulaşılamayan cennet" buluşu, edebi açıdan olağanüstü güçlü birer imgedir. Takvimlerde karşılığı olmayan o melez kelimeler, insanın hayat boyu beklediği ama bir türlü gelmeyen o ideal zaman dilimlerini, arafta kalmışlığı ve fani vaatlerin yarım kalmışlığını muazzam bir felsefeyle yüzümüze çarpıyor

Bazen umut adresini kaybetse de eninde sonunda su akıp yolunu buluyor.Özlemişim sizi okumayı.Tanıdık duygular şiirlerinizdeki o yüzden özlettiriyor kendini sanırım.Tebrik ederim.Herşey gönlünüzce olsun şairem yüreğinize gülücükler konsun :)

İçindeki yükün ağırlığı, kelimelerin her bir satırından insanın kalbine dokunuyor. Bazen her şey üst üste gelir; ne konuşmak derdini anlatmaya yeter, ne susmak içindeki fırtınayı dindirir, ne de yazmak o sızıyı hafifletir.

"Mayıstoslar" ya da "çarşambatesiler" gibi gelmeyecek zamanları beklemek, o hiç ulaşılamayan vadedilmiş cennetlerin peşinde yorulmak insanı en çok tüketen şeydir, çok iyi anlıyorum.

​Sitemin, kırgınlığın ama en çok da o derin yorgunluğun o kadar gerçek ki...

​Yine de şiirinin sonundaki o iki cümle, karanlığın içinden sıyrılan çok güçlü birer ışık gibi:
​"Üzgünüm üzenim, ben de yaşamaya mecburum."
​"Acıyı zamana, insanı hak ettiğine, kendimi sana emanet ediyorum Allah’ım."

​İşte bu iki satır, teslimiyetin ve her şeye rağmen ayağa kalkma iradesinin en güzel tanımı. Seni üzenlere karşı "Ben buradayım ve her şeye rağmen bu hayatı yaşayacağım" diyebilmek büyük bir cesaret.

Adaleti ve acıyı ait olduğu yere, yani zamana ve Yaratıcı'ya devretmek ise ruhunu o ağır prangalardan özgür bırakmanın tek yolu.
​Kendini en güvenli yere emanet etmişsin. İçindeki bu fırtınanın yavaş yavaş durulmasını, o beklediğin ama adını koyamadığın huzurun kalbine en güzel şekilde gelmesini diliyorum.
TEBRİKLER

Gelmeyen mayıstoslar, çarşambatesiler": Bu kelime oyunları çok zekice ve sızılı. Olmayan zamanlar, yaşanmayan mevsimler... İnsan bazen hayatında bir "çarşambatesi" (var olmayan bir gün) bekler, olmayacağını bile bile.
"Üzgünüm üzenim...": İşte bu kısım şiirin kalbi. Hem üzgün hem de üzen olduğunu kabul etmek, karşı tarafı suçlamaktan vazgeçip durumu olduğu gibi görmektir. Bir insanı hem sevip hem de onunla yollarını ayırmak zorunda kalmanın o ağır vicdani yükü bu iki kelimede saklı.
"Emanet": Şiirin finali, bir "kurtuluş" kapısıdır. İnsanın gücünün bittiği yerde, acıyı zamana, insanı kendi kaderine (hak ettiğine) bırakıp, sadece kendini Yaradan’a emanet etmesi... Bu, aslında tüm sorumlulukları omuzlarından atmanın en zarif yolu.Bu şiir, bir insanın elindeki tüm kozları oynadıktan sonra "olmadı, olmuyor" deyip masadan kalkışıdır. "Acıyı zamana, insanı hak ettiğine bırakmak", aslında o kişinin intikam alma isteğini, nefret etme arzusunu bile çöpe atıp huzuru başka bir yerde (teslimiyette) aradığının kanıtıdır.yuregine yorgunluk değmesin

acı duygusu, buna ilişkin net ve kesin bir tablo oluşturduğumuz an acı olmaktan çıkar" diyen spinoza'yı getirir akıllara. kendisine göre acıyı uzatmanın en kısa yolu yokmuş gibi davranmaktır. eğer varsa bir yaranız veya travmanız, onu yok saymamak onunla baş edebilmenin ilk şartı.

Güzel bir teslimiyet kabul buyursun inşaallah kaleminiz kavi duygunuz daim ola bal şairem,🤗🥰

gölgesiz tarafından 26.5.2026 03:06:46 zamanında düzenlenmiştir.

Tam bir dua gibi olmuş ve benim de içimden aminnnn diyesim geldi 🙏🙏🙏Kalbime ses oldun, teşekkürler, sevgiler canım 💙