Ey aşık boş yere aşığım deme!
Senin gibi aşık epeyce azdır.
Mantık oyunuyla bizleri yeme!
Sanma karşındaki semiz bir kazdır.

Bizde zamanında yaptık felsefe,
Birçok filozofu aldık gergefe,
Bugün bizi koymuş isen hedefe,
Bu senin adına tam bir infazdır.

Sen daha yeni çıkmışken yola,
Biz dönüş yolunda vermişiz mola,
Bülbül olup, uçup konsan bir dala,
Konacağın o dal, bizdeki sazdır.

Feylesoflar dedi bize yoktur eş,
Hop! dedik onlara, biz varız kardeş,
Anında onlarla başlattık güreş,
Velakin namımız pek tanınmazdır.

Kelam ilmîni de yaladık, yuttuk,
Maturidi olduk, gönül avuttuk,
Köşe başlarını onunla tuttuk,
Bize derler bunlar hayli kurnazdır.

Bilgi edindiğin cahil hocalar,
Görünürde fikri çok çok kocalar,
Onlar bizim camiada bocalar,
Çoğu mantık bilmez, birer aymazdır.

Baktılar aleme, geçirdiler şok,
Topluma dediler: Çok düşündük çok,
Sonunda anladık yaratıcı yok,
Olmadığı için ‘O’ bulunmazdır.

Bu ahmaklar mantık nedir bilemez,
Kör olanlar hakk yoluna gelemez.
Halbuki olmayan düşünülemez,
Ve zaten ‘O’ yoksa hiç aranmazdır.

Aklına uyarsan eğer bunların,
Hakikate döner sonra zanların,
Kendine gel aşık! Gafletten arın!
Senin bu durumun tam bir enkazdır.

Üslubumuz serttir birazcık belki,
Sert söyleriz çünkü kendine gelki,
Sen şuna emin ol ve şunu bilki,
Amacımız yalnız seni ikazdır.

Biz seni gerçekten sever, sayarız,
İsmini duyunca, saygı duyarız,
Seni üzenlere karşı koyarız,
Bizim gönlümüzde kin barınmazdır.