Kurşun gibi düştü sözler sevda bağımıza,
Dert üstüne dertler yağdı perişan hâlimize,
Lokman Hekim çâre bulmaz gönül yâremize,
Aşk dedikleri kor ateş yakar imiş "derviş"

Bir ah ettim karşı dağlar duydu figânımı,
Yıllar aldı benden benim gençlik zamanımı,
Bir yâr için tükettim ben canım öz kanımı,
Beklemek de çetin dertmiş zor imiş "mirim"

Gökdeki yıldız saydım sabaha dek yandım,
Bir haberin gelmez diye yollarına düştüm
Yıkılsam da sevdan ile yine ayakta kaldım,
Sevda dedikleri dermansız yara be "pirim"

İçimdeki ateş hâlâ kor alev gibi yanmakta,
Senin adın gece gündüz dilimde dolanmakta,
Sensiz geçen yıllar ömürden sayılmamakta,
Yâr dedikleri vefâsız bir kul imiş "hâfız"

Telli turnam kanat çırp da bizim ele uğra,
Bir selâm götür gönülden o nazlı yâre var’a,
Ben sadığım ilk günkü o sevdiğim ikrârıma
Gül yüzlüler vefâ bilmezmiş yalan imiş âşık.

Âşık der ki tüter içim isli dumansız ateşten,
Ne çiçek kaldı bağlarda ne de tatlı sümbülden
Göz doğruyu söyler amma dil döner her işten,
İnsan oğlu fânî imiş baki kalan olmaz imiş "sofi"