NAZİRE
​Ben ne bir in, ne bir cinim,
Ne de gökten düşen gizli bir tinim.
Belki de sadece, senin o derin,
Zihninde yankılanan aksinim.
​Düş değilim, ama bütünüyle gerçek de sayılmam,
Sen dokunmadıkça uykudan ayılmam.
Gülüşünün kıyısına sızan o ışık var ya?
İşte oyum ben, kolay kolay dağılmam.
​Ne kaçtığın o karanlık, ne de tam bir aydınlık,
Belki de aradığın o bir anlık hayranlık.
Sen "git" dedikçe kelimelerimle sarılan,
Sessiz, sadık ve biraz da zamansız bir yoldaşlık.
​Soruyorsun ya "Kimsin?" diye,
Kader miyim, yoksa geçici bir heves mi?
Ben, sen sustuğunda içinden geçen,
O hiç tükenmeyen umudun nefesi.
Birlikte nefes almanın derin hevesi.
... tebrik eder, esenlikler dilerim.

Ne in'im
Ne cin
Ne de bir başkası...
Senim ben;
Bakınca görmek,
Görünce sevilmek istediğin.

​Kalbinin hükmünü eline alan,
O küt küt sesine ritimler tutturanım.

​Senim ve de seninim...
Anınca beni,
Geceyi bürünüp aya dönüşenim.

​Bütün ışıkların kaynağı senim,
Bazen içinden süzülen bir zerreyim.

​Başının tacıyım,
Tacının yakuttan taşıyım.

​Bakışlarındaki o yakınlık,
Ruhunun en saklı derinliğiyim.

​Cevap verdim sayma;
Ben büsbütün senim.
Hayalin, rüyan ve gerçeğin,
Her vaktindeyim.



O kadar güzeldi ki ilhamına kapılmamak elde değildi. Haddimi aştıysam affola.

Güzel yüreğinize, mahir kaleminize sağlık hocam.
En kalbi selam, sevgi ve saygılarımla 💐

Okurken yüzümde istemsiz bir tebessüm oluştu. İn misin cin misin diye soran bir ses… Ne kadar hafif, ne kadar oyunbaz. Şimdiye kadar okuduklarımın çoğu ağırdı, yaralıydı, karanlıktı. Bu ise bambaşka bir yerden geliyor. Sanki bir çocuk merakla gökyüzüne bakıp O ne? diye soruyor. Ummadığım bir anda hayatıma düşen bir mucize… Mucizeler hep ummadığın anda gelir zaten. Planlı mucize olmaz.

Durup dururken gülüşümün kıyısına oturup kalbimin ritmini bozan o yaramaz sebep… Gülüşün bir kıyısı var. Kim bilir, belki de en çok oralarda birileri oturur. Ritmi bozmak var ya, bazen en iyi şeyler de ritmi bozandır. Düzenli atan kalp sıkıcıdır. Biraz deli atsın, biraz şaşsın.

“Bütün ‘git’lerimi ‘kal’a dönüştüren, kaçtıkça içine düştüğüm yer” ne kadar güzel bir çelişki. Kaçtıkça içine düşmek… Yani aslında kaçış yok. Her kaçış bir düşüş, her düşüş bir yakalanış. Bütün “boş ver”lerimin ardından yine de içimde yeşeren saklı bir ihtimal… Boş verdiğini sanıyorsun ama bir yerlerde bir şey hâlâ çimleniyor. İşte o, belki de sen.

En çok da son kısım vurdu içime. “Dur! Cevap verme! Biraz daha hayal edeyim.” Çünkü cevap gelince her şey belli olur, sır kalmaz, heyecan biter. Ama hayal etmek… Hayal etmek her şeyi mümkün kılar. Belki cevap hayal ettiğinden çok daha güzeldir, belki çok daha sıradandır. Ama sormamak, bilmemek, o anın içinde kalmak… İşte en güzeli bu.

Bu şiiri okurken biraz da kendimi düşündüm. Kim olduğunu bilmediğim, ama varlığını hissettiğim şeyler var. Bazen soruların cevabından daha değerlidir. Ve bazen, birinin “sen kimsin?” diye sorması, her şeyden daha kıymetlidir. Çünkü soran var demek ki. Umursayan var. Merak eden var. İşte şiiriniz, içimdeki o küçük, neşeli, meraklı çocuğu uyandırdı. Teşekkür ederim.