kayboldum Martha
kıvamını tutturamadığım kalbimle özlüyorum seni
dizlerinin üzerindeki kiraz tabağının zamanı değil
balta girmemiş kişiliğime yürüyorum durmadan
ağzımın içindeki yara hayata küsmüş
babama benzemekten korkuyorum Martha
gözlerimin altında ceviz ağacı
mutlu olmak için ölü taklidi yapıyor ellerim
burayı hiç anlamıyorum
hava almak istiyorum. havam bitiyor
sıradaki şarkıya bağlanıyorum
dedemin radyosunda tozlu duygular
demini almış Beethoven
yanında hiçbir şey
peltek kuş sesleri
savrulan saçlarım
uçlarında sana anlattığım dertler
iki kaşımın arasında alçak gönüllü bir ağrı
duvara yaslanıyorum
ayağımın dibinde kedi yavrusu

seni önemsiyorum
bunun için ayrı üzgünüm Martha
kaybolmayı adet edindiğim bu şiir
kısalan saçlarım
başı beladan kurtulmayan ucuz ciğerim
kahrolası dilim
hepsi seni çok görmemden

her yer çok aydınlık
ne kadar varım
ya da ne kadar yok. belli değil

seni hiç düşünülmemiş bir kelime gibi özlüyorum Martha
burada gülümseyebilirsin




.