Ben baş edemedim ne kaderimle
Ne de kaderimi yazan kalemle
Hep bir yanım eksik
Hep yarım kaldım hayat yolunda
Girdiğim bu huzur kavgasında
Yenilen ben oldum.
,........

​Sustum, içimdeki çığlıkları herkesten sakladım
Sığındım gölgeme, gecemin sessizliğine
Kırık dökük umutlar kaldı avuçlarımda,
Her adımda biraz daha eksildim.
Kendi kendi hayatımın yabancısı oldum.

.........
​Aynadaki yüzüme bile yabancıyım şimdi,
Kime ait bu hüzün, bu yorgun bakış?
Yollara serptim gençliğimin küllerini,
Ne bir gideni var bu ömrün, ne bir kalanı...
......
​Bir başkayım artık, rüzgarın önünde. savrulan yaprak misali
Savruldukça acılar çarpar dilsiz yüreğime.
Zaman akıp giderken parmaklarımın arasından,
Ben sadece izledim, kendimden vazgeçemiş liğimi.
........
​Şimdi ne bir sitem var dilimde artık
Nede kimseye küskünlüğüm
Kendi karanlığıma alıştım sonunda.
Ve artık bir beklediğim gerçek ölüm
Birde İçimde ölenlerin yasını tutmaya alışmak.
........
​Şimdi sonbahar yaprakları. ömrümden dökülüyor.
Yorgun yüreğim bitkin bedenim bir ben kaldım kimsesizliğin en kıyısında.
Ne bir kazananı var bu acımasız savaşın,
Ne de tesellisi var gözyaşlarımın
Yenildim ben yenildim duygular savaşında
Kendi yangınımda savrulan ben oldum
Kül olup savrulan ben oldum ben ...
Yenilen ben oldum ben..
Ertaç eral