Hayat yolunda payıma düşen neyse onu yaşadım,
Eksik kalan ben oldum hep, hiç artım olmadı.
Ödün veren de bendim, suçlu olan da ben,
Değer veren de bendim, iyi niyeti suistimal edilen de ben,
Seven de bendim, yüreği yananda ben...
.....
​Gözümden sakındığım ne varsa bir bir kayıp gitti ellerimden.
En derinimden vuruldum da yine sükutu mahşer eyledim
Kırık dökük bir ömrün gölgesinde yürürken,
Kendi yaramı kendim sarıp,
kendi kendimi teselli ettim hep.
......
​Kimse bilmedi içimde kopan o sessiz kıyameti,
Hep bende kaldı sadakat, hep bende emaneti.
Bağrıma taş bastım da sineye çektim her şeyi,
Bana kalan sadece derin bir sabrın sesiz çığlığı
....
​Şimdi yorgun bir gemiyim meçhul bir limanda,
Ne bir eksik ne bir fazla, kayboldum bu zamanda.
Yüreğimde sönmeyen o sızının koruyla,
Yürüyorum işte, kör karanlık dörtbir yanım
Ve ben yine kapılmışım mazimin cilvesine..
Ertaç eral