Herkese yetiştim de. bir kendime eksik kaldım.
Sıkıntısı olana çare oldum.
Derdi olana derman oldum.
Düşenin elinden tuttum.
Yorulana yaslanacak omuz oldum.
Ben düşünce fark ettim. ben yapayalnızmışım.
Herkese yetiştim de. bir kendime eksik kaldım.
......
​Meğer ne çok yüz varmış gölgemde serinleyen,
Ne çok el varmış ben çağırınca gizlenen.
Yaralarımı sararken heybemde biriken,
Koca bir hiçmiş meğer arkama dönünce.
​Gözümden akan yaşı yine kendim sildim,
Kırılan kanatlarımı kendim sardım
Ne namerde muhtaç oldum .
Nede iki yüzlülerden medet umdum.
Başkasına bahar, kendime ayazdım .
Ben en çok kendi kalbimi kırmışım
​Şimdi bir enkazın ortasında, tek başıma,
Sitemim ne kadere ne de sırtımdaki yüke
Geç de olsa anladım, değmezmiş bunca çabaya
Herkesi tam ettim de, bir kendime eksik kaldım.
.......
Söndürdüm artık içimdeki yangınları.
Sırtımdan indirdim el üstünde tuttuklarımı.
Kimseden bir vefa, bir parça huzur beklemeden,
Topladım bu yıkıntıdan geriye kalanımı.
​Varsın gölgem bomboş, yollarım ıssız olsun,
Yorulan yüreğim artık biraz da bende dursun.
Bundan sonra ister fırtınalar kopsun,
İster kıyamet olsun umrumda değil
Ben bu savaşı kaybetmedim, sadece kendimi buldum.
Ertaç eral ..