Evliya dediğin Hak’kın bülbülü,
Gönül bahçesinde solmayan gülü.
Dünyaya kapalı, ukbaya yolu,
Aşkın deryasında kaybolmuş candır,
Gittiği her yere nûr-ı imandır.

Sözleri hikmettir, sükûtu derin,
Onların kalbidir o en emin yerin.
Nefsini kul etmiş, o ermişlerin,
Bastığı topraklarda güller uyanır,
Onlara bakanlar aşka boyanır.

Hırkası takvadır, postu rızadır,
Gönül yıkmamak en büyük kazadır.
O’nlardan gelen her kelam şifadır,
Varlık davasını baştan silmişler,
Ölmeden önce ölümle yürümüşler.

Gizli bir hazinedir her birinin özü,
Hakk’ın nazarından ayırmaz gözü.
Mevla’ya adanmış ezelden sözü,
Dünya sultanları tahtında çürür,
Allah dostları ebedi yürür.

Allah dostlarıdır arza yön veren,
Karanlık kalplere nurlar gönderen.
Nefsin ateşini aşkla söndüren,
Onların mekânı gönül bağıdır,
Sığındığın sarp bir rahmet dağıdır.

Dünyanın mülküne dönüp bakmazlar,
Gönül sarayını asla yıkmazlar.
Hakk’ın kapısından gayrı çıkmazlar,
Sözleri dertlere ulu bir derman,
Onların kalbine yazılmış ferman.

Gözleri deryadır, bakışları hû,
Dillerinden düşmez o mukaddes su.
Dünyadan geçmektir tek bir arzusu,
Mevla’nın aşkıyla yanıp pişmişler,
Varlık davasından vazgeçmişler.

Yürürler sessizce gölge misali,
Anlatmaya yetmez diller bu hali.
Onlardır asrın o ulu kemali,
Bütün bir kâinat onlarla döner,
Onlar göç eylese kandiller söner...

Ufuk Güney