​Düşmeden önce arkamda dağ gibi babam olduğunu bilmiyodum,
Karanlık çöktü üstüme, yollar kapandı, hiç gülmüyodum.
Bir boşlukta savrulurken, tutunacak dal bulamıyordum,
Meğer en zor günümde, sığındığım koca bir çınar varmış.

​Düştüğüm o kuyudan babam elimi tutup çıkardı,
Sözleri derman oldu, yüreğimdeki yangını yaktı.
O uzanan şefkatli eli, karanlıklara yarıp baktı,
Meğer düştüğüm yerde, beni bekleyen bir can varmış.

​Evlat şevkat gösterip destek oldu her bir anımda,
Kimse yokken yanımda, o durdu hep sol yanımda.
Onun asil kanı dolaşırken benim yorgun kanımda,
Meğer damarlarımda, babamdan gelen bir güç varmış.

​Düşmeden önce arkamda dağ gibi babam olduğunu bilmiyodum,
Hayatın yükü ağırdı, ben altında eziliyodum.
Kendi başıma savaşırken, sessiz sessiz eriyodum,
Meğer ardımda benim, aşılmaz yüce karlı dağlar varmış.

​Düştüğüm o kuyudan babam elimi tutup çıkardı,
Gözümdeki o yaşı, kendi elleriyle sildi attı.
Dünya beni unutsun, o bana her gün güneş kattı,
Meğer bu ömür yolunda, beni kollayan bir el varmış.

​Evlat şevkat gösterip destek oldu, bükmedi belimi,
Kırmadı kanadımı, bırakmadı hiç benim elimi.
Ona feda etsem azdır, hayatımı ve şu dilimi,
Meğer dertlerin içinde, babam gibi bir ilaç varmış.

​Düşmeden önce arkamda dağ gibi babam olduğunu bilmiyodum,
Güvendiğim sahte dostların, yalanını görüyodum.
Yalnızlıklar içinde, sonu gelmez hayaller kuruyodum,
Meğer benim gölgem bile, babamın duasıyla varmış.

​Düştüğüm o kuyudan babam elimi tutup çıkardı,
Evlat şevkat gösterip, her sızımı dindirip sardı.
Şimdi dimdik duruyorsam, onun kocaman yüreği vardı,
Meğer benim hayatta, en büyük servetim babam’mış.