Beni gönül sarayına davet eden sendin,
Şimdi kendi kapı eşiğinde durduran da sen,
Kapıyı yüzüme vurup da vefasızca gitme bari.
Aşkın deryasını vaat etmiştin oysa en güzelinden,
Bir damla katreye sığınmışken seninle ruhum,bedenim;
Yer gösteripte bana burada dur deme bari.

Hem canımın içindesin, en derinde sessizce,
Hem de ulaşılamayacak kadar uzakta, ve gizlice...
Bastığım her yerde bir bilmece var, attığım her adımda bir tuzak;
Sanki yakın gibisin ama bir o kadar uzak.
Ben seni ararken şu çorak dünyada, şu yorgun halimle,
Boş bir hayalden ibaret olan o seraba,
Işıl ışıl bir ışık deyip de kandırma beni bari...

Ateşi sen yaktın yine içime,sen öldürdün bendeki seni,
Külü bende kaldı, savrulup gidiyor seninle en derine.
Aynada her sabah gördüğüm bu yüz, artık çok yabancı;
Aslında senden bir bakıştır, biliyorum.
Bu garip feryadım, bu amansız sitemim sendedir,
Kendi yarattığın feryada, koyduğun kara toprağa,
Dönüp de kör deme bari.

Koca bir evrenin sırrını yükledin sırtıma,
Şu zayıf, bükülmüş zavallı omuzlarıma.
Mecnun’u çöllere salıp da sonra da, geçip karşıma;
Muhtaç eyledin ya beni en çaresiz yollara.
Sen bana kışı yaşatırken, kar boran altındayken ömrüm,
Bu yangın yerine,gönül baharıdır, gör deme bari.

Bir gölge gibi süzüldüm ömrümce izinden,
Anlamadın ki zerre kadar şair dilimden.
Ben kendimi kaybettim o ceylan gözlerinde,
Sırf seni saklamak için kalbimin en güzel yerinde.
Şimdi karşıma geçip de bir yabancı gibi,
Beni benden sorup da yakma içimi bari...

Kaderi sen yazdın, kalemi elinde sen tuttun,
Söylesene, beni bu gurbet çöllerinde kimde unuttun?
Hem zehir akıttın yarama, hem şifa kattın,
Aynı ellerle hem yıktın hem yeniden yaptın, çektiğim bu dipsiz çileye, Bir kazançtır, kârdır deme bari.

Perdenin ardına geçip gizlenen de sensin,
Her dertli sinede durmadan sızlayan da sen.
Sessizce içimden beni kemiren de sen,
Aklımı, fikrimi özleyen yine sensin.
Tamam, sustum artık, yazmıyorum, sormuyorum da yerini, Ama yürüdüğüm bu çetin yollara, Dar deme bari...