İnsan dediğin ayna gibidir,
Sana dünyayı gösterir,
Görmek istersen eğer..
Kara kurşun misali,
İçine işleyen bakışlarla konuşur bazen,
Sessizliği en yüksek çığlık olur gecelerde,
Gülüşünün ardında saklı kırık hikâyeler taşır,
Ve bakmayı bilirsen,
Hep kendini görürsün onda...


İnsan dediğin suskun nehir gibidir,
Yüzeyi dingin,
Derinleri fırtına,
Anlamak istersen eğer..
Bir damla sabır gerekir kalbine,
Her sözü bir iz bırakır zamana,
Her vedası eksik bir cümle gibi kalır,
Gözlerinde yarım kalmış düşler gezinir,
Ve dokunduğunda,
Geçmişin izleri sızlar içinden...


İnsan dediğin eski mektup gibidir,
Sararmış sayfalarında gizli duygular oynaşır,
Okumak istersen eğer..
Kalbini sessizliğe alıştırırsan,
Her satırda bir özlem büyür usulca,
Her kelime bir vedaya tutunur,
Mürekkep dağılmıştır kimi yerde gözyaşıyla,
Ve anlamak,
Çoğu zaman geç kalmaktır...


İnsan dediğin gölge gibidir,
Işıkla var olur,
Karanlıkta kaybolur,
Tutmak istersen eğer..
Avuçlarından süzülür sessizce,
Yaklaştıkça uzaklaşır bazıları,
Uzaklaştıkça iz bırakır derinde,
Adımlarını takip etmek yorucu bir yoldur,
Ve sonunda yalnızlığınla baş başa kalırsın...


İnsan dediğin puslu cam gibidir,
Nefesin değince buğulanır yüzeyi,
Bakmak istersen eğer..
Bir anlığına silmen gerekir geçmişi,
Parmak izlerin kalır üzerinde,
Her iz bir hatırayı mühürler sessizce,
Gördüğün şey hep eksik ve yarımdır,
Gördüğünü sandığınsa,
Çoğu zaman uzak bir ihtimaldir...


İnsan dediğin derin kuyu gibidir,
Sesini atarsın içine yankı bekleyerek,
Duymak istersen eğer..
Kendi sesin geri döner sana,
Karanlıkları saklar en derin sırlarıyla,
Her bakış bir gölgeyi çoğaltır içinde,
Düşersen çıkmak kolay değildir aslında,
Ve kurtuluş,
Yine kendi ellerinde gizlidir...


İnsan dediğin paslı suret gibidir bazen,
Zaman kemirmiştir yüzleri usulca,
Temizlemek istersen eğer..
Sabırla silmelisin katman katman,
Altından eski bir ışık sızar kırgınca,
Parlaklık geri dönmez ama iz bırakır,
Her leke yaşanmışlığın sessiz tanığıdır,
Ve sen bakarken,
Geçmişle göz göze gelirsin...


İnsan dediğin kül gibidir,
Bir zamanlar harlanan yangınlardan arta kalan,
Rüzgâr estikçe savrulur sessizce,
Tutmaya kalksan avuçlarında dağılır hemen,
İçinde sönmemiş korlar taşır yine de,
Gece olunca usulca közlenir hatıralar,
En çok da sustuğu yerde yanar insan,
Ve kimse,
O dumanın nereden estiğini anlamaz...


İnsan dediğin ayna gibidir yine de,
Ne saklarsan onu gösterir sana,
Sevmek istersen eğer..
Önce kendinle yüzleşmelisin,
Her bakış bir hesaplaşmadır aslında,
Her dokunuş bir kabulleniş,
Kırıldıkça daha çok yansır gerçekler,
Ve insan,
En çok insanda öğrenir insan olmayı...