Önce büyüklerin eli öpülür,
Hürmettir, vefadır bizde bayramlar.
Dilden dua, gözden yaşlar dökülür,
Derin iz bırakır özde bayramlar.

Hanelere huzur, sevinç düşerdi,
Arefe gününden aşlar pişerdi.
Bereket çoğalır, rahmet taşardı;
Şeker de, şerbette, tuzda bayramlar.

Yeni elbisemiz olmazdı belki,
Şeker poşetimiz dolmazdı belki.
Yokluk mutluluğu çalmazdı, bil ki;
Başkaydı çamurda, tozda bayramlar.

Konu komşu gelir, sofra kurulur,
Gönüller alınır, hatır sorulur.
Dargınlar barışır, sular durulur,
Baharı yaşatır güzde bayramlar.

Kurbanlar kesilir, yoksul sayılır,
Sanki manevî bir koku yayılır.
Paylaşmaktan büyük bir haz duyulur;
Varlıkta, yoklukta, azda bayramlar.

Yetimin gözünden süzülür yaşlar,
Gönülde babanın hayali kışlar.
Ömür tükenirken zaman yavaşlar;
Hasret ateşidir, közde bayramlar.

Toprağa düşünce dede, ninemiz,
Bereketten yoksun kaldı hanemiz.
Eski bayramları özler sinemiz;
Tatil oldu bizde, sizde bayramlar.

İki bayramımız var bizim dostlar,
İki bayramda da kâr bizim dostlar.
Saygı, sevgi, edep, ar bizim dostlar;
Mutluluk okutur gözde bayramlar.

Nûrfânî’m her bayram gözyaşı döker,
Maziyi düşünüp, içini çeker.
Gelen giden olmaz, boynunu büker;
Anlamsız oğulda, kızda bayramlar,
Geçiyor, görünmez hızda bayramlar.

Nuriye Akyol
17/5/2026

Görsel alıntıdır.