Gönül Defteri

​Yüce dağ başında esen yelleri,
Sarıp sarmalıyor gurbet elleri.
Aşkın deryasında coşan selleri,
Durdurmaya yetmez feryadım, ahım.

​Gönül bahçesinde açılan güller,
Seher vakti ötüşür o bülbüller.
Hakka doğru giden nur bu gönüller,
Aydınlığa çıkar, bitince vahım.

​Sadakat hırkasın giydiğim günden,
Vazgeçtim dünyanın fani mülkünden.
Yaradan ayırmasın bizi dinden,
O’dur sığındığım tek padişahım.

​Zaman akıp gider, durmaz yerinde,
Bir ince sızı var kalbin derinde.
Mahşer günü o hesap defterinde,
Yüzümü kara etme ilahım.

​İlim kapısında bükülsün boyun,
Görünmez arkandan kurulan oyun.
Toprağa karışır bir gün bu soyun,
Anlarsın ne imiş sevabım, günahım.

​Kul Hasan der, sözü öze bağladım,
Yıllar yılı yüreğimi dağladım.
Gözümden yaş akıtarak ağladım,
Geceler şahittir, bilir sabahım...

Hasan Belek
Akçay