0
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
20
Okunma
Mayıs ayıydı, deniz hırçın, hava biraz puslu...
İstanbul sırtlarında ağır, yorgun bir sessizlik vardı,
Sanki memleket nefesini tutmuş, bir işaret bekliyordu.
Limanı sessizce terk etti Bandırma Vapuru;
Öyle süslü püslü değildi, ne devasa topları vardı ne zırhı,
Ama Karadeniz’in dalgalarına göğüs geren o bir avuç insan,
İçinde koskoca bir ülkenin yarınlarını taşıyordu,
Denizi bir kağıt misâli yırtıyordu bandırma;
Sanki tarih o gün baştan, yeniden yazılıyordu
Vardı Mustafa Kemal Atatürk Samsun’a
Öyle bir andı ki, öyle bir zariflik ve çağdaşlık ile çıkmıştı ki, sanki değil dünya, tüm evren onu izliyordu.
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
